Mogwai @ TivoliVredenburg, Utrecht

Door Jeffrey Zweep 24 oktober 2017 Reacties staat uit voor Mogwai @ TivoliVredenburg, Utrecht

Met een nieuwe studioplaat op zak trekt het Schotse Mogwai weer door Europa en zo is het ook tijd voor de eerste Nederlandse clubshow in een jaar of drie. Deze nieuwe plaat heeft de naam Every Country’s Sun meegekregen en betekent een fikse draai aan de volumeknop in vergelijking met zijn voorgangers: soundtrack Atomic en het meer elektronisch georiënteerde Rave Tapes.

Drummer Martin Bulloch moet de tour wegens gezondsheidsproblemen laten schieten en werd vervangen door Cat Myers van het Schotse duo Honeyblood. Een frisse, frivole wind, want laten we eerlijk zijn: een échte klassieker is die nieuwe plaat niet, daarvoor is het geluidstechnisch teveel all over the place.

En toch zag God dat het goed was. Zélfs wanneer Stuart Braithwaite zonder stemvervormer zong. Want waar hij in het verleden wel eens door de mand viel, is het vanavond tijdens het tweeluik ‘Party In The Dark’ /  ‘Cody’ wél te behappen. En dat is nou gelijk iets wat Mogwai erg goed doet. Ongeacht het niveau van een plaat an sich, past nieuw werk live pérfect naast de klassiekers.

Zo staat ongeveer de helft van de show vanavond in het teken van die nieuwe en is de rest ouder materiaal: van single ‘Ithica 27 ϕ 9’ tot het melancholische ‘Hunted By A Freak’ van Happy Songs For Happy People. Van de nieuwe nummers steken ‘Don’t Believe The Fife’ en de titeltrack er dan weer bovenuit. Dat zijn op plaat al de betere tracks maar die kan je live gewoon instant klassiekers noemen.

Grootste minpunt is de settijd, want hoewel het écht heel goed is wat de band vanavond doet (een fantastische uitvoering van ‘We’re No Here’ bijvoorbeeld!), is het ook wel érg kort. De reguliere set is na ruim een uur om en dan is er ook nog eens bijna niemand in het publiek die echt om meer schreeuwt. In totaal heeft de band, deze tour weer opererend als een vijftal, nog geen anderhalf uur op het podium gestaan. En dan ook nog gewoon ‘Mogwai Fears Satan’ overslaan, je moet het maar durven. Ondanks deze negatieve nasmaak moet wel gezegd worden dat het totaalplaatje toch gewoon weer om door een ringetje te halen is, want wat blijft het ruim twintig jaar na oprichting toch een wereldband.

Je kunt geen reactie achterlaten.