KT Tunstall @ Melkweg, Amsterdam

Door Jeffrey Zweep 28 oktober 2017 Reacties staat uit voor KT Tunstall @ Melkweg, Amsterdam

Toegegeven, uw recensent verloor KT Tunstall na Tiger Suit een beetje uit het oog. Dat was ook niet héél moeilijk, want de storm was ook wel een beetje gaan liggen. In de tussentijd kwam ze nog wel met het totaal overbodige (GAAP!) Invisible Empire // Crescent Moon en het wat meer jeugdig klinkende KIN.

In een uitverkochte (en warme) Oude Zaal van de Melkweg mag ze weer eens laten zien wat ze waard is. Ze opent de show met ‘Another Place To Fall’ waarna het duidelijk wordt dat ze in een praatgrage bui is. Ze is blij om weer in Nederland te zijn en helemaal op een vrijdagavond in Amsterdam. De show moet volgens haar een mix van oud en nieuw werk worden, want dat is leuk. Tjonge.

En het ís een mix van oud en nieuw materiaal, zowel qua publiek als qua songmateriaal. Van alle platen komt wat langs, maar van debuutplaat Eye To The Telescope en de laatst uitgebrachte het meest. En ze bedoelt het goed natuurlijk, die KT, maar het had ook wel anders gemogen. Zo is één nummer van die overbodige plaat met die belachelijke titel prima, maar niet meer dan dat. En wat doet ze? Ze speelt zowel ‘Invisible Empire’ als ‘Crescent Moon’.

Het zal de verliefde stelletjes een rotzorg zijn, want die zwijmelen natuurlijk het liefst een stuk in de rondte. En KT? Die speelt liever de mindere goden van KIN, dan de betere nummers van Drastic Fantastic en Tiger Suit. Nog even over het publiek trouwens, want als iemand had verteld dat dit een Mini Vrienden Van Amstel Live was, had iedereen het geloofd.

Het is vanavond KT in haar eentje en dat valt haar ook niet teveel kwalijk te nemen natuurlijk. Alhoewel, ze heeft Aziatische vrienden meegenomen: haar drumcomputervrienden. Muzikaal is het zeker het eerste uur prima voor elkaar. Goed, de gitaarwissels en anekdotes halen de vaart er allicht een beetje uit, maar van de goedlachse KT kan je het hebben. Zo is ‘Other Side Of The World’ ijzersterk vanavond en mogen ‘Hold On’ (met een stukje ‘Walk Like An Egyptian’) en ook de uitvoering van ‘Black Horse & The Cherry Tree’ (met een stukje ‘Seven Nation Army’) er zeker zijn.

Daarna is het echter andere koek. Zeiden we eerder dat het opviel dat ze in een praatgrage bui was? Nou, niet zo’n beetje ook. Ellenlange verhalen houdt ze tussen de nummers door, het tempo er steeds weer uithalend, waardoor het lastig is om in de show te groeien. Niet één keer is ze gewoon aan een nieuw nummer begonnen, er moest steevast eerst even een anekdote uit haar mouw geschud worden. Het publiek vindt het echter prachtig en eet uit haar hand. En ondanks het wat rommelige tweede uur (verkeerd ingestarte intro’s, drumcomputer die niet doet wat ze wil), is dat helemaal niet zo raar, goedlachs dat ze is. Het meest gênante is een extreem rommelige cover van Erasure’s ‘A Little Respect’, waarbij supportact The Pictish Trail en haar gitaartech zich bij haar op het podium voegen. Een beetje meer ‘niet lullen maar spelen’ had wel gemogen, want in ruim twee uur slechts een nummer of 17 spelen is vrij karig. Daar kan een gloednieuw nummer én zelfs afsluiter ‘Suddenly I See’ weinig meer aan veranderen.


Je kunt geen reactie achterlaten.