Ex Eye @ Bimhuis, Amsterdam

Door Jeffrey Zweep 29 oktober 2017 Reacties staat uit voor Ex Eye @ Bimhuis, Amsterdam

Zeg de naam Colin Stetson en men denkt gelijkt aan de saxofonist van Arcade Fire en Bon Iver. Dat hij een band oprichtte met onder andere Greg Fox van Liturgy is dan wel heel andere koek. Ex Eye bestaat verder uit Secret Chiefs 3-keyboardist Shahzad Ismaily en gitarist Toby Summerfield en heeft bizar weinig te maken met eerder genoemde bands

Een uitverkocht Bimhuis is het decor voor Ex Eye’s eerste Nederlandse show en ruim voor aanvang staat het dan ook ramvol in de zaal. Het is albumopener ‘Xenolith: The Anvil’ waarmee de show vanavond opent en met dit eerste wapenfeit grijpt het viertal het publiek al na dertig seconden bij de strot. Na het intense openingssalvo van Fox is het hypnotiserende samenspel tussen Stetson en Ismaily wat het geheel naar hogere sferen brengt. Tel daar het waaierende en opbouwende gitaarwerk van Summerfield bij op en de band heeft nog geen drie minuten nodig om de zaal in te pakken.

Steeds weer gaat het viertal een stapje verder. Waar het eerste gedeelte van ‘Opposition/Perihelion: The Coil’ gecentreerd lijkt rond het hyperactieve spel van Stetson en de noise die de overige muzikanten toevoegen, schiet het geheel ineens een andere richting in waar de vier bandleden niet alleen hun eigen talent demonstreren, maar ook die van de van de ander complimenteren. Fox zit met een extreme glimlach achter zijn drumkit, het spelplezier spat er vanaf. Dan weer kijkt hij vol verbazing naar Stetson, want wat krijgt die een partij noise uit z’n saxofoon zeg. Dat geldt eigenlijk voor alle vier; het is onvoorstelbaar dat er maar vier bandleden op het podium staan.

‘Anaitis Hymnal: The Arkose Disc’ begint extreem opbouwend, maar deze intro is een schijnbeweging, een stilte voor de storm. Als deze tijdens de blastbeats van Fox losbarst, is het ook alsof de hel zelf open gaat. Een muur aan geluid wordt opgetrokken en neemt als een golf bezit van de zaal, iedereen meesleurend in deze muzikale tour de force. Het is alsof de grip op het publiek alsmaar strakker wordt, gelukkig zonder beklemmend te worden.

Precies op de juiste momenten weten de heren te doseren en door het verschil aan intensiteit is er moeilijk een labeltje op te plakken. Het is avant-garde, maar ook post-metal. Het is black-metal, maar ook weer niet. Het lijkt soms op jazz, maar is dat het wel? Het geheel gaat verder dan deze genrenamen en de show van dik een uur is om wanneer je er erg in hebt. Het optreden van Ex Eye blijkt een powertrip van de buitencategorie en dan is de staande ovatie aan het einde een zeer logische reactie. Wát een show.


Je kunt geen reactie achterlaten.