London Calling 2017 #2: dag 2

Door Robin Oostrum 30 oktober 2017 Reacties staat uit voor London Calling 2017 #2: dag 2

Met nog twee keer zo veel artiesten op de line-up als een dag eerder, die al smakelijk beviel, is de zaterdag op voorhand al de kers op de jubileumtaart van deze London Calling. Het gratis programma overdag is vermakelijk, bij vlagen al erg goed, maar de klappers staan ’s avonds op het programma: met jaarlijstkandidaten Big Thief en Hurray For The Riff Raff, als ook de tegendraadse indiegekte van Japanese Breakfast (in de Kleine Zaal!) en de in dit gezelschap al bijna “gevestigde naam” van Marlon Williams. We pikken de hoogtepunten eruit.

Big Thief stond eerder dit jaar nog met een losse show in de Kleine Zaal, nu is de opdracht wat lastiger: na etenstijd de Grote Zaal stil krijgen. Opvallend is de afwezigheid van gitarist Buck Meek (immers mede-oprichter van de band), waardoor een drietal overblijft dat een stuk ingetogener speelt dan de laatste twee platen doen verwachten. Zeker wanneer Adrianna Lenker vrijwel solo het optreden opent met iele versies van ‘Orange’ en het nieuwe ‘Toy In My Hand’, maar ook in de rest van het optreden wordt er meer spanning opgebouwd dan ingelost. Dat werkt prachtig, met als hoogtepunt het schitterende ‘Mary’. Lenker fluisterzingt over haar jeugdherinneringen aan een vriendin, waarbij de ze piano uit de studioversie live heeft ingeruild voor een elektrische gitaar, met halverwege het nummer ruimte voor een minutenlange shred. Met die combinatie van haar engelachtige hoge zang, de voelbaar persoonlijke teksten (gaat ‘Masterpiece’ nou over diezelfde Mary?) en de continu broeiende dreiging van een gitaarexplosie, toont Big Thief zich een van de spannendste bands van deze avond.

De Nieuw-Zeelandse post-country van Marlon Williams valt altijd goed. Of het nou in de brandende zon op Best Kept Secret is, intiem bezwerend op Motel Mozaique of hier in een broeierig, en inmiddels goed gevuld Paradiso – de balkons zijn inmiddels geopend. Het begin van de set leunt nog sterk op de debuutplaat (in eigen land al uitgebracht in 2015), met de opzwepende ballroom-stamper ‘Hello Miss Lonesome’ als eeuwige opener en de vol pathos gezongen ballades ‘Dark Child’ en ‘I’m Lost Without You’ er direct achteraan. De diversiteit zit daarbij ook opvallend in zijn stem: Williams kan croonen, uithalen, intimiteit zoeken waar nodig, klinken als Anohni, Nina Simone en Screamin’ Jay Hawkins tegelijk – die hij op slotnummer ‘Portrait Of A Man’ covert. In het tweede deel is er, naast een prachtige uitvoering van Lennons ‘Jealous Guy’, voornamelijk ruimte voor nieuw materiaal. Laat maar komen.

Compliment voor de programmering van deze jubileumeditie, want hier schort het op Nederlandse festivals nog (te) vaak aan: er staan veel vrouwen op deze London Calling, en veel van hen zijn ook nog van niet-blanke komaf. Het zijn deze editie ook duidelijk degenen die het meest uit te dragen hebben: zagen we gisteren de politieke punk van Downtown Boys de Kleine Zaal platwalsen, is het vandaag de beurt aan Hurray For The Riff Raff in de Grote. Alynda Segarra, uit Puerto Rico, leidt haar band langs rootsy protestliederen die leunen op zowel Midden-Amerikaanse percussie (‘Rican Beach’), als southern rock (‘Living in the City’) en zelfs Britse songwritingkwaliteiten uit de sixties (‘Pa’lante’). Wat is dat laatstgenoemde nummer toch een parel, met die ‘A Day In The Life’-break halverwege en de – zeker na de orkaan die vorige maand Puerto Rico trof – elke keer relevanter wordende tekst over vooruit bewegen. Jammer dat er hier en daar nog altijd sprake is van het bekende London Calling-kroegpubliek, al is wat we opvangen dan weer geestig treffend: een jongen wil zijn trein halen, maar wordt door zijn vriendin overgehaald toch zeker het einde van ‘Pa’lante’ af te wachten. Een wijs advies. Alsof het is afgesproken mogen we tot slot, net als bij Downtown Boys gisteren, afdansen op Springsteens ‘Dancing in the Dark’. Euforie na het gepreek, waarbij beide ons vanavond even lief zijn.

Dat Japanese Breakfast tussendoor de Kleine Zaal afbreekt laat zich raden. Interessanter is het optreden van (Sandy) Alex G eerder op de avond, als opener van het betaalde programma. De indierocker, hier als vierkoppige band, speelt voornamelijk werk van zijn eerder dit jaar verschenen Rocket, dus de lo-fi-benadering (alles is opgenomen op een viersporenrecorder) zagen we aankomen. In het rommelige begin ontbreekt wat al te nadrukkelijk de viool, zeker op een prachtnummer als ‘Bobby’, maar gaandeweg groeien Alex G en zijn band in het optreden. Hoe meer de gitarist dissonant erdoorheen jengelt, hoe meer de Sparklehorse-vibe van de plaat plaatsmaakt voor Pinback en – zeker met de bas zo vooraan in de mix – negentiger jaren highschool-rock. In de goede betekenis van het woord, absoluut, al kan niet iedereen wat met zo veel slordigheid: het doorspelen van een knettervalse gitaarsolo na het springen van een snaar jaagt hier en daar wat mensen richting uitgang.

Het zijn de hoogtepunten van de jubileumeditie van London Calling. Een van de sterkste edities in jaren, maar – we zeiden het gisteren al – zeker niet zo druk als bijvoorbeeld die met Wild Beasts vorig jaar. Dat is helemaal niet erg: liever een spannende, brede line-up met relevante acts dan een headliner die voor massale drukte zorgt. Op naar de 50e.

Je kunt geen reactie achterlaten.