Algiers @ Paradiso, Amsterdam

Door Arthur Matze 3 november 2017 Reacties staat uit voor Algiers @ Paradiso, Amsterdam

Denk aan scheurende post-punk meets Southern Gothic-gospel, zo nu en dan met heel intense elektronische beats, en je begint een klein idee te krijgen van het geluid van Algiers. De uit Atlanta, Georgia afkomstige band tourde nog voor ze een album uit hadden met Interpol en werd later ook door Depeche Mode meegenomen als voorprogramma. Hun tweede album The Underside Of Power kwam begin deze zomer uit en werd met louter lovende kritieken ontvangen. Veelal geprezen om de intensiteit van het album, zijn we benieuwd of de band dit live ook voor elkaar krijgt.

Voor een tamelijk lege bovenzaal in Paradiso loopt de band het nog fel verlichte podium op. Ze beginnen direct met het openingsnummer van het nieuwe album en zowel het publiek als de lichtman worden hierdoor een beetje overvallen. De eerste twee nummers zijn het podium en de zaal overbelicht, waardoor de donkere thematiek van de nummers een beetje verloren gaat. Gelukkig wordt dit snel aangepast en als het eenmaal wat donkerder in de zaal is lijkt het publiek zich pas op hun gemak te voelen.

Het voelt gek om op muziek te dansen die zo donker en zwaar van aard is, maar de uitbundige danspassen van de bassist en de algehele uitstraling en bewegelijkheid van zanger Franklin James Fisher werken zeer aanstekelijk. Het duurt dan ook niet lang voordat er vooraan in het publiek flink wat mensen mee staan te bewegen. Het is ook erg boeiend om de experimentele kant van de band live te kunnen zien. Vooral de gitarist heeft een bijzonder arsenaal aan instrumenten mee: strijkstokken om een cimbaal mee te bespelen, ijzeren staven voor zijn gitaar, en de body van een gitaar met enorm dikke snaren waar hij tegenaan schopt.

Algiers blijkt live nog veel intenser te zijn dan op plaat. Het is dan ook geen wonder dat de kleine zaal aan het eind van de show wél helemaal vol staat. In de grote zaal heeft net Godspeed You! Black Emperor gespeeld en het lijkt er op dat veel van dat publiek even hier is komen kijken en met open mond blijft plakken. De band trekt aandacht zonder deze op te eisen. De energie en passie zijn alom aanwezig en vloeit zonder enige moeite van de muzikanten over naar het publiek.

Met een post-punk- meets gospel- meets trapbeats- meets noise-geluid moge het duidelijk zijn dat Algiers een unieke mix heeft gevonden die (waarschijnlijk tegen veel verwachtingen in) bijzonder goed werkt. Dat hier teksten overheen worden gepredikt die de luisteraar proberen wakker te schudden over de tragische tijden waarin we leven is dan ook niet meer dan logisch. Algiers voelt vanavond als een van de meest urgente bands van onze tijd: zwaar, donker, luidruchtig en vol wereldkritiek, maar tegelijkertijd ook vol levenslust, intens dansbaar en perfect om je helemaal bij te laten gaan.

Je kunt geen reactie achterlaten.