Crossing Border 2017: dag 1

Door Leonie Poot 4 november 2017 0

Het Crossing Border-festival viert dit jaar haar 25e jubileum en dat doen zij niet met de minste namen. Op het programma vanavond veel moois, van de kabbelende liedjes van Nick Mulvey tot de snerpende gitaren van Benjamin Booker, de folkpop van L.A. Salami tot de doorgewinterde indiehelden van Spoon.

We beginnen de avond in de Lutherse kerk waar Julien Baker het festival opent. De Amerikaanse staat alleen met haar gitaar op het podium, ze begeleidt zichzelf met hier en daar een elektronisch loopje. De ingetogen nummers klinken kwetsbaar en Baker beschikt over een sterke stem maar het geheel wordt na enkele nummers toch wat eentonig.

Tijd om door te gaan naar L.A. Salami. De jonge Brit doet denken aan Bob Dylan die net overgeschakeld is op de elektrische gitaar. Wat we bij Baker misten vinden we hier: kracht, energie, een voltallige band.

In de grote zaal van Paard maakt het Belgische Tamino zijn opwachting. De Belgische zanger klinkt als een kruising tussen Jeff Buckley en Leonard Cohen en lijkt daarmee alle octaven te beheersen. Voor menigeen zal dit optreden gelden als het hoogtepunt van de avond. Nergens laten de Belgen een steekje vallen. Tamino put uit zijn Egyptische wortels door Oosterse zangtechnieken toe te passen wat resulteert in een onderscheidend en interessant geluid.

Ondertussen staat er voor het Koorenhuis een lange rij voor Matteo Myderwyk, deze pianovirtuoos weet je moeiteloos mee te slepen in een opzichzelfstaande wereld. Hier en daar schuifelt er iemand ongemakkelijk naar buiten, maar het gros van de mensen blijft met ingehouden adem genieten van al het moois dat deze Amsterdammer ons voorschotelt.

Heel andere koek is de Amerikaanse Benjamin Booker, van gierende gitaren tot soulvolle ballads, hij kan het allemaal. Vanavond klinkt zijn stem nog rasperiger dan op plaat en is daardoor niet voor iedereen geschikt (zo is ons meermalen ten oren gekomen). Voor ons vormt hij toch zeker een hoogtepunt van de avond.

Duidelijk wordt al snel dat Nick Mulvey een absolute publiekstrekker is, want ruim voor tijd zit de Lutherse kerk ramvol. Leuk voor Maurice Seleky die voor het optreden van Mulvey voordraagt uit eigen werk. Ook leuk voor het publiek dat op deze manier gedwongen wat meekrijgt van de andere kant van het festival, het gesproken woord. Nick Mulvey doet vanavond precies waar hij goed in is, gelaagde luisterliedjes met precisie voordragen. Het kabbelende karakter zorgt al snel voor een wat lome sfeer in de zaal. Tijdens het optreden veel gesloten ogen en mensen die wat dichter tegen elkaar aan kruipen.

Bij Spoon is het duidelijk anders. Daar staat een energieke frontman te zwaaien met zijn elektrische gitaar en probeert de toetsenist een gat in het podium te stampen met zijn cowboylaarzen. Het is de derde keer dat de band in Den Haag op een podium staat en zoals het een Amerikaan betaamt is het “always good to be back.” Vanavond veel aandacht voor nieuw werk, zoals ‘Hot Thoughts’, ‘I Ain’t The One’ maar ook oudgedienden komen aan hun trekken met ‘Got Nuffin’ en ‘I Turn My Camera On’.  En zo zit de eerste avond er alweer op. Gelukkig morgen weer een dag.

Laat een reactie achter »