Crossing Border 2017: dag 2

Door Leonie Poot 6 november 2017 0

Na een prima eerste avond maakt het Crossing Border festival zich op voor een tweede avond literatuur en muziek. Het bezoekersaantal lijkt vanavond minder dan vrijdag en dat is, zo blijkt aan het einde van de avond, een gemis voor muziekliefhebbend Nederland, want wat een juweeltjes komen er voorbij.

Vanavond trapt Jamila Woods de avond af in het Heartbeat Hotel. De Soulzangeres beklimt gestaag de ladder naar succes. We vragen ons af of het de fans van het soul en R&B-genre wel ter oren is gekomen dat artiesten als Woods (en Coely) hier vanavond optreden. De zaal is minimaal gevuld en een talent als Woods verdient meer. De zangeres heeft een dijk van een stem en windt de aanwezigen gemakkelijk om de vinger. Maar als Woods begint met een medley van Rage Against The Machine en Nirvana is voor ons de lol er snel af en verruilen we Paard voor het er tegenover gelegen Koorenhuis.

Hier maken de jonge Ieren van Robocobra Quartet hun opwachting. De band laat zich lastig omschrijven en hangt ergens tussen jazz, hardcore, en noise in. Zelf weten ze het ook niet. Het viertal maakt bezwerende muziek die zelfs mensen die niets met jazz hebben weet te overtuigen. Als we één band mogen tippen dan is het dit viertal wel. Ga het live meemaken. Bonus is dat zanger-drummer Chris Ryan een geweldig gevoel voor humor heeft. Dus is de muziek toch niets, dan valt er zeker te lachen om de podiumpraat van de frontman.

De ietwat excentrieke Allan Rayman betovert ondertussen het publiek in de Lutherse kerk. De zanger speelt met de lichtstralen en springt fladderend met zijn armen over het podium. Hij oogt wat zenuwachtig en het is lastig de vinger er op te leggen of dit vertoon vooral toneel is of dat hij ook in het ‘echte leven’ wat wonderlijk is. Zijn muziek is al even lastig in een hokje te stoppen en tikt alles aan, van rock en hiphop tot blues en pop. Live komt het beter uit de bus dan op plaat waar we (sorry) soms toch aan zanger Dinand Woesthoff moesten denken.

Met leden van o.a. Midlake, Grandaddy, en Travis is de supergroep BNQT (spreek uit als Banquet) vanavond de grote publiekstrekker. Bij opkomst tellen we vijf gitaren en deze trekken een muur van geluid op. Dit resulteert in kippenvel en een toch onverwacht euforisch gevoel. We hadden het kunnen weten, zoveel talent in één band kan alleen maar goed zijn. En passant doet John Grant nog een duit in het zakje met het nummer ‘Sigourney Weaver’. Als het optreden afgesloten wordt met Grandaddy’s ‘A.M. 180’ is het geluk compleet.

Het Amerikaanse Priests sluit vanavond hun Europese tour af op Crossing Border. De band uit Washington D.C. heeft menig festival in ons land aangedaan. De zangeres ziet er wat verlopen uit, een soort Britney Spears gone bad. De muziek schuurt en sputtert en brengt vanavond wat we een beetje gemist hebben deze editie: vuurwerk. Helaas eindigt het optreden in een domper als iemand uit het publiek een liedje vraagt waarop gedanst kan worden. Het schiet in het verkeerde keelgat en de band blaast de aftocht om niet meer terug te komen.

Maar gelukkig is daar Baloji om de avond feestelijk af te sluiten. De in België woonachtige Congolees mixt Afrikaanse ritmes met pop-invloeden. Niet nieuw, denk aan Stromae, maar wel ontzettend goed en ontzettend vrolijk. Voor al die mensen die de boot tijdens de Stomae-hype gemist hebben. Ga naar Baloji, glimlach gegarandeerd en nu nog te bewonderen in kleine zalen!

Ieder jaar weer wordt er gediscussieerd over de relevantie van een festival als Crossing Border en ieder jaar weer komt er niets zinnigs voort uit deze discussie. Het karakter van het festival is sinds de verhuizing naar Paard absoluut veranderd, het publiek ook. Maar nog altijd staan er verrassende en vernieuwende acts en interessante literaire gasten. Het is nog altijd jammer dat een festival als Walk The Line verdwenen is, dus laten we dit festival alstublieft in stand houden. Volgend jaar allemaal een kaartje kopen!

Laat een reactie achter »