Oh Wonder @ Paradiso, Amsterdam

Door Julien L'Ortye 5 december 2017 0

Vijf jaar geleden zaten Josephine Vander Gucht – nee, geen Nederlandse roots, voor zover bekend – en Anthony West in een van de Bakkerswinkels die onze hoofdstad rijk is, zo vertelt eerstgenoemde halverwege het laatste deel van het uitverkochte tweeluik dat ze in Paradiso spelen. Het was die ontmoeting, toen ze een nieuw geschreven liedje besproken, die ertoe leidde dat ze besloten een duo te vormen. Getuige het krankzinnige succes dat Oh Wonder sinds dat moment beleeft, is dat allesbehalve een slecht besluit geweest.

Vander Gucht en West zijn beide klassiek geschoolde muzikanten, maar als je naar de binnen-de-lijntjes synthpop van het tweetal luistert, merk je daar eigenlijk niets meer van. Ze gaan voor het grote succes – zoveel is duidelijk. Wat ook duidelijk is, is dat ze precies snappen hoe dat werkt. Op het podium met een glimlach van oor tot oor, af en toe wat clichématige praatjes erin en vooral heel vaak “Amsterdam (how are youuuuu?!)” roepen en vertellen hoe geweldig je het hier vindt. Tsja, je kan erop afgeven, maar de duizend tieners die op elkaar gepropt staan in de Amsterdamse poptempel slikken het als zoete koek.

Afgezien van het overdreven enthousiasme is het vooral het verschil in vocale kwaliteiten dat opvalt. Sowieso hoor je Vander Gucht stukken beter door de mix heen dan haar mannelijke collega, maar zeker als West een paar regels tekst helemaal zelf mag doen, is het pijnlijk duidelijk dat hij het niet redt bij zijn wederhelft. Doordat het overgrote deel van de nummers bestaat uit samenzang, waarin het niet zo opvalt, is dit gelukkig geen al te grote smet op het optreden. Maar het doet vermoeden dat Vander Gucht dit in haar eentje ook best goed had gekund.

Aan de andere kant: het zijn twee slimme figuren, de dame en heer van Oh Wonder. Zo brachten ze hun volledige debuutalbum uit middels maandelijkse posts op Soundcloud, zoals de Britse indieband The Wedding Present dat een kwart eeuw eerder ook deed – maar dan op vinyl. Dat leidde gelijk tot uitverkochte shows in Europese hoofdsteden, simpelweg door de enorme buzz die deze manier van releasen creëerde. Ze maken dan ook gretig gebruik van de behoeften van hun fanbase, met wat gebabbel over hoe emotioneel je wordt van zo’n volle zaal, over hoe je alles kunt worden wat je wil worden en dat je nooit rekening moet houden met wat anderen vinden. Waarheden als een koe, maar het is vanavond allemaal zo mierzoet dat je blij mag zijn als er bij thuiskomst nog wat glazuur op je tanden zit.


Laat een reactie achter »