Alvvays @ Paradiso Noord, Amsterdam

Door Julien L'Ortye 7 maart 2018 Reacties staat uit voor Alvvays @ Paradiso Noord, Amsterdam

Witty. Ja, zo zou je de teksten – en eigenlijk Alvvays’ houding in het algemeen – toch het beste kunnen omschrijven. Die wijsneuzerige schrijfkunsten van frontvrouw Molly Rankin, met lyrics als ‘If everything you say is true / then why would I disagree’ of ‘You’ve expressed explicitly your contempt for matrimony’ (vertel ons maar een mooiere manier om af te geven op het huwelijk), gecombineerd met de springerige, gejaagde melodieën – het blijft soms een raadsel waarom ze (nog) niet groter zijn dan dit.

Met ‘dit’ bedoelen we de Tolhuistuin, de zaal die tegenwoordig te boek staat als Paradiso Noord, die Alvvays overigens wel een week of wat van tevoren uit wisten te verkopen. Da’s best knap, zeker als je je bedenkt dat dit (samen met de Doornroosje-show van deze week) de vierde keer in een halfjaar tijd is dat de band in Nederland staat. Voorzichtige conclusie is dan ook: we zijn Alvvays nog lang niet beu.

Dat komt wellicht ook doordat de band uit Toronto het livegeluid wat aangescherpt lijkt te hebben. Het klinkt allemaal wat rommeliger, drummer Sheridan Riley slaat bij vlagen veel harder dan we gewend zijn en ook qua gitaarwerk mag er een stuk meer bij dan tijdens (bijvoorbeeld) de shows in september. Kortom: Alvvays laat de teugels vieren. Het is net alsof ze het geringe gebrek aan échte doorbraakpotentie maar omarmd hebben, uit de pop-hoek vertrokken zijn en langzaamaan wat meer richting rammelrock aan het schuifelen zijn.

Moet gezegd: het staat ze goed. Meer dan goed, want deze band moet helemaal niet binnen de lijntjes kleuren. Zeker live niet, daar bieden de songs veel te veel ruimte voor. De experimenteerdrift neemt bij vlagen de overhand, als de gitaren gruiziger worden en de drums rafeliger en vlotter. Gelukkig blijft de boel – zoals we inmiddels gewend zijn – nog steeds even luchtig. De beste opmerking van de avond komt van gitarist Alec O’Hanley: Alvvays speelde drie jaar geleden ook al eens in de Tolhuistuin, toen nog als voorprogramma van Foxygen. Rankin bekent zelf er niet veel meer van te herinneren, waarop O’Hanley grapt dat Foxygen het waarschijnlijk ook allang vergeten is.

Wellicht een gevalletje je-had-erbij-moeten-zijn, maar zulke momenten zijn wel tekenend voor het plezier en gemak waarmee de Canadezen op het podium staan. Wie vanavond retestrakke uitvoeringen had verwacht die identiek aan de twee platen waren, komt gezien de speelsheid soms wat bedrogen uit, maar verder zijn teleurstellingen uitgesloten.


Je kunt geen reactie achterlaten.