Laibach @ Melkweg, Amsterdam

Door Koen Smilde 21 maart 2018 Reacties staat uit voor Laibach @ Melkweg, Amsterdam

Terwijl de Oude Zaal van de Melkweg langzaam vol druppelt, zwelt een geluid dat het midden houdt tussen een opstijgend gevechtsvliegtuig en een sirene langzaam aan tot epische proporties. Te midden van deze subsonische geluidstorm betreedt Laibach het podium.

De groep zit middenin een tweede serie optredens om haar laatste album Also Sprach Zarathustra te promoten. De eerste helft van de setlist bestaat daarom uit een uitgekiende selectie van nummers van die plaat. Dit betekent een hoop schurende klanken, dreunende beats en bombastische Wagneriaanse melodieën. Hier overheen gromt en bromt boegbeeld Milan Fras met zijn kenmerkende stem de aan Nietzsche ontleende teksten. Gehuld in een lange glinsterende rode leren jas vormt hij met zijn priemende blik vanonder zijn karakteristieke hoofddeksel een imposante verschijning.

Tijdens de instrumentele passages valt op dat er een echte band op het podium staat. Waar vroeger niet altijd duidelijk was wat er wel en niet van tape kwam, zijn de twee toetsenisten/knoppendraaiers en nieuwe drummer nu live aan het musiceren. Ook heeft Laibach voor het eerst sinds lang weer een gitarist in de gelederen, hoewel deze weinig conventioneel spel laat zien. Afgezien van een verdwaalde metalriff in ‘Das Nachtlied’ is hij vooral in de weer met strijkstokken, slides en zijn effectenbak, wat voor een vervreemdend effect zorgt.

Bij het multimediacollectief Laibach staat de muziek niet op zichzelf. Podiumkleding en visuals zijn net zulke belangrijke onderdelen van zijn boodschap. Naast een projectiewand achter de muur, zijn ook de zijmuren en de hoeken van het podium van extra doeken waarop beelden te zien zijn. Het publiek wordt getrakteerd op beelden van roofvogels, een ongeboren baby, Picasso’s anti-oorlogsschilderij Guernica, fellatio, Jean-Luc Godard en Joegoslavische partizanen. Als zangeres Mina Špiler na drie kwartier het podium betreedt en tijdens ‘Vor Sonnenaufgang’ met haar fantastische stem licht in de duisternis brengt, is het geen zonneschijn, maar de straling van een allesverzengende atoomexplosie.

Tijdens de rest van de set put de groep uit haar omvangrijke oeuvre. De grote hits worden genegeerd ten faveure van lang niet gespeelde nummers als ‘Wirtschaft Ist Tot’ en ‘Le Privilege Des Morts‘. Verder brengt de groep een uitstekende cover (of in Laibachtermen: new original) van ‘Cold Song’, bekend van Klaus Nomi. Een aantal nummers zijn in een nieuw en dansbaarder jasje gestoken. Het logge ritme van ‘Antisemitism’ wordt opeens geruggesteund door een jungleritme, en van ‘Brat Moj’ en ‘Ti, ki izzivaš‘ doen alleen de Sloveense teksten nog aan het origineel denken.

Na toegift ‘See That My Grave Is Kept Clean’ eindigt het voortreffelijke optreden met het geluid van een dichtvallende kistdeksel. Geheel tegen haar gewoonte in, komt de band daarna tóch terug voor een spontane toegift. Met ‘Tanz Mit Laibach’, een opdracht waar het publiek uitbundig gehoor aan geeft.

 

 

Je kunt geen reactie achterlaten.