Lily Allen @ Sugarfactory, Amsterdam

Door Julien L'Ortye 11 april 2018 0

Nee, zelf had Lily Allen ook niet gedacht dat het nóg erger kon, toen ze ‘Fuck You’ over toenmalig president George W. Bush schreef. “So this one is for Donald Trump AND Theresa May”, sneert ze voordat ze het nummer aan het eind van haar set in de Amsterdamse Sugarfactory start.

Ooit was ze een van de enfant terribles van de Britse muziekwereld, inmiddels is Allen twee kinderen en een scheiding verder en duidelijk wat volwassener geworden, zo blijkt vanavond al snel. Ze speelt een paar van dit soort try-outshows, onder andere in Parijs (500 man) en de Brusselse Botanique (650 man) en vanavond dus in de popzaal tegenover de Melkweg, voor een mannetje of 400.

Het is misschien ook wel een slimme zet om het zo aan te pakken, na het ietwat geflopte Sheezus (2014). Allen verdween daarna een tijd van de radar, onder meer omdat ze niet meer tevreden was over en kon genieten van de muziek die ze maakte. Voor No Shame, dat op 8 juni in de schappen ligt en vanavond vrijwel in zijn geheel voorbijkomt, koos ze overigens wel opnieuw (voornamelijk) voor producer Fryars – maar deze keer lijken dingen toch anders te zijn.

Zo horen we vanavond minimaal vier hit(je)s in spé voorbijkomen, de reeds uitgebrachte singles (‘Trigger Bang’ (nu al een publieksfavoriet), ‘Three’ – geschreven vanuit het perspectief van haar kind – en ‘Higher’) nog niet eens meegerekend. ‘My One’ bijvoorbeeld, niet geheel verrassend het nummer waaraan de meeste sterren (Mark Ronson, BloodPop, Vampire Weekend’s Ezra Koenig) meewerkten, waarop ze zingt over hoe ze met jan en alleman in bed dook terwijl ze over de wereld tourde. Een nummer als ‘Waste’ is vervolgens weer haast een dancehalltrack, terwijl ze op ‘Pushing Up Daisies’ lieflijk over haar nieuwe vlam zingt.

Ze was altijd al een vrij veelzijdige songschrijver, maar een kleine tien jaar na het uitkomen van megahit ‘Smile’ – die vanavond natuurlijk ook voorbijkomt – lijkt ze zich (vooral muzikaal) flink ontwikkeld te hebben. Die nieuwe plaat kan er dan ook niet snel genoeg komen. Het zou zomaar eens de beste Britse popplaat van het jaar kunnen worden.