Shame @ Melkweg, Amsterdam

Goed, laten we beginnen met een vraag: is er een soort Facebook- en/of WhatsApp-groep waarin veertigplussende mannen hun liefde en vooral ontdekkingen voor post-punk delen? In de rij voor de vrijwel uitverkochte Melkweg vraag je het je hardop af. Ook al leeft dit genre niet meer zoals, laten we zeggen, een jaar of twintig geleden, je zou toch verwachten dat er op een band als Shame toch vooral hippe early adopters afkomen.

Da’s dus niet het geval – en eigenlijk maakt dat ook geen moer uit. De Zuid-Londense band zet namelijk zo’n weergaloze show neer dat je hier zelfs een volledig bejaardentehuis neer had kunnen zetten. Ook dan was het verworden tot een grote kolkende massa, hoewel dat vanavond dan weer verrassend lang op zich laat wachten.

Verrassend, gezien de eindeloze inspanningen van zowel de fenomenale zanger Charlie Green (die met zijn blote bast en hoog opgetrokken leren broek sowieso de show steelt) en bassist en sterkhouder Josh Finerty, die beide een uur lang over het podium stuiteren alsof ze al tientallen jaren niks anders doen. Met die waanzinnige energie verrassen ze natuurlijk niet – als ze hier als een stel makke lammetjes op het podium hadden gestaan, had de Oude Zaal zich nogal achter de oren gekrabd. Wat onder meer wél verrassend is, is het geweldige geluid. Hoe vaak gebeurt het niet dat bands in deze categorie volledig ondersneeuwen door een waardeloos afgestemde kakafonie aan wilde geluiden, waardoor je niet meer weet wat links of rechts is?

Shame bewijst vanavond dat het ook anders kan. Het in januari verschenen, fantastische Sounds Of Praise is pas hun eerste plaat, maar ze denderen met zo’n gigantische vaart over de Melkweg heen dat het lijkt alsof ze nooit anders gedaan hebben. Vooral Green, een ontzettend aanwezige, opzwepende en ook nog eens best – op zijn eigen manier dan –  charmante voorman, zorgt met zijn typische branie voor nogal wat tumult. Al na een paar nummers gaat-ie hurkend voor de fotografen zitten: “Take photos! You tell me how to do my job, I’ll tell you how to do yours!”

Niet dat er zoveel nummers in deze set zitten: na een track of tien houdt de Britse band het voor gezien. Maar ja, na het fantastische opgebouwde ‘Angie’ – dat einde! – en ‘Lampoon’ is de Melkweg ook wel zodanig murw gebeukt dat het wel prima is zo. Green denkt daar echter anders over, krijst nog wat tegen het publiek waarop zijn bandmaten weer het podium opstormen om via het anderhalve minuut durende ‘Donk’ nog héél even het gaspedaal in te drukken. Een masterclass livemuziek in alle opzichten.