Indie Moerstaal @ Paradiso, Amsterdam

Het is een mooi jaar voor Excelsior: de veelbesproken (en met vijfsterrenrecensies overladen) comeback van Johan is er, ‘s lands beste Nederlandstalige vrouwenduo heeft na drie jaar weer een nieuwe plaat uit en de 22e verjaardag valt ongeveer samen met een nieuwe editie van Indie Moerstaal in Paradiso. Een van de twee bovengenoemde acts steelt daarin (wederom) de show, maar wie…?

Terwijl Meindert Talma en Fixkes de avond geopend hebben, trappen wij af bij The Jerry Hormone Ego Trip, de band van schrijver, columnist en muzikant Jeroen Aalbers, die met zijn band goed heeft gekeken naar The Kik, maar ook zijn inspiratie veel bij bands als The Kinks heeft gehaald. Twee acts die allerminst verkeerd zijn, maar op de een of andere manier komt het vanavond allemaal niet echt over. Hoewel zijn band meer dan uitstekend speelt, is Aalbers zelf veelal onverstaanbaar, klinkt ieder liedje een beetje hetzelfde en is de enige uitschieter het vermakelijke liedje ‘Kaketoekan’ – maar ook die zijn we een kwartier later alweer vergeten.

Dat komt misschien ook door het moordende tempo waarop deze avond verloopt. Het podium is door middel van een gordijn dat aan twee kanten open kan, verdeeld in links en rechts, dus wanneer de ene band nog niet van het podium is, gaat het gordijn aan de andere kant alweer open. Wanneer we even later weer de zaal uitlopen, staat het antwoord op de openingsvraag weer een heleboel harten te winnen: niemand anders dan Clean Pete. De tweelingzussen, van wie de schrijvers nog steeds de fout maken dat ze uit Limburg komen – is dus niet zo, ze komen uit Sambeek, wat dan weer in de gemeente Boxmeer ligt (en dat ligt dan weer in Noord-Brabant) – hebben net een nieuwe plaat uit, misschien wel hun beste tot nu toe. Zoals we van ze gewend zijn, gaat het nog steeds over jongens, maar de teksten zijn directer, de onderwerpen scherper en – het belangrijkste – de nieuwe bandleden zorgen ervoor dat het geluid een stuk breder is geworden. Daardoor is een liedje als ‘Afblijven’ – over viespeuken – lekker gejaagd, zit er sowieso een stuk meer vaart in de show en op een avond als deze, is dat eigenlijk wel lekker. Clean Pete is een goeie weg ingeslagen.

Wie al jaren, nee, decennialang op een goede weg zit, is natuurlijk Spinvis. Vanavond ‘slechts’ vergezeld door zijn trouwe Saartje en twee andere bandleden, speelt-ie (tegen de verwachtingen in) weinig nieuw werk, maar krijgen we in het halfuurtje bijzondere versies van klassiekers als ‘Ik Wil Alleen Maar Zwemmen’ en ‘Wespen Op De Appeltaart’ voorgeschoteld, die ondanks de kleinere muzikale invulling, niet minder indrukwekkend klinken. Hoogtepuntje is echter dan toch een nieuwe, in de vorm van ‘Artis’, afkomstig van het geweldige, vorig jaar verschenen Trein Vuur Dageraad. Zo’n nummer waaraan alles perfect is: van de instrumentatie tot aan de samenzang en de tekst – en tegelijkertijd een nummer waar alleen Spinvis mee weg kan komen.

Het gordijn zwiept vervolgens weer open naar de andere kant: tijd voor The Kik. Voor wie zich afvraagt of deze mannen überhaupt nog een saaie, dan wel slechte show kunnen spelen: het antwoord is ‘nee’. Dave Von Raven en zijn mannen staan iedere keer weer garant voor top notch nederbeat en vallen eigenlijk nooit tegen. Vanavond is daarop geen uitzondering, met die oneindige energie, geestige teksten en vooral geweldig muzikaal spel. Het grootste verschil met bijvoorbeeld het eerdergenoemde The Jerry Hormone Ego Trip, is dat er veel meer variatie in de nummers zit. Niet alleen qua instrumentatie, maar ook qua tempo. Het is niet alleen maar denderen wat The Kik doet, er is soms ook ruimte voor een beetje afwisseling, zonder daarmee echt de vaart eruit te halen of saai te worden. En dat is ook na al die keren, nog steeds behoorlijk knap.

Dat kun je ook zeggen van Thijs Boontjes Dans- en Showorkest, die misschien wel de meest vermakelijke artiest uit de Excelsior-stal is. Neem bijvoorbeeld ‘Casablanca’, een eerbetoon aan de beroemde en beruchte Amsterdamse karaokebar waar Boontjes naar eigen zeggen regelmatig te vinden is. ‘Ooh wat is alles overzichtelijk en fijn / als we met z’n allen in de Casablanca zijn / want er is nog drank genoeg / en we houden van elkaar / oh was de hele wereld maar een karaokebar’. Dat klinkt misschien plat – en goh, ja, misschien ís het dat ook wel – maar met zo’n authentieke begeleidingsband (die gitaarsolo uit het niets, bijvoorbeeld) kom je er (zeker als je Thijs Boontjes heet) prima mee weg. Hij is brutaal, reageert op geschreeuw vanuit het publiek en als er dan een nummer als ‘Casablanca’ aangevraagd wordt, dan kan-ie stiekem niet wachten om hem te spelen. Zo is-ie dan ook wel weer. Een verdiende afsluiter van een avond die weer eens laat zien hoeveel moois het belangrijkste label van ons land te bieden heeft.