Alexisonfire @ Melkweg, Amsterdam

Een jaar of acht hebben we erop moeten wachten, maar Alexisonfire is nu écht terug in Amsterdam. Dallas Green kwam nadat hij de voorkeur aan City & Colour gaf al een aantal keer terug in onze hoofdstad, maar nu is het dus eindelijk tijd voor de Canadese post-hardcoreband.

Mee op tour is het jonge Britse Milk Teeth, een punky viertal met een breed geluid en een sterke basis. Die basis is catchy punk, met een breed pallet aan invloeden. Het kwartet, aangevoerd door frontvrouw Becky Blomfield, klinkt puntig, maar een indie-twist of juist een logge versnelling ligt altijd om de hoek. Gevaarlijk lekker.

Ondertussen is het ontzettend druk geworden, de Melkweg was al ruim van te voren he-le-maal uitverkocht en vanaf de allereerste noot van opener ‘Young Cardinals’ is het dringen geblazen vooraan. Het voelt gelijk vertrouwd en heel eerlijk: er is weinig veranderd de afgelopen jaren. De band heeft niets nieuws te presenteren en dat is misschien wel het geheim: niks moet, alles mag en het draait om plezier maken. Nou, dat zit er wel in vanavond. Woord voor woord zingt men alles mee en knappe jongen als je stil kan blijven staan.

Door de energie die de band terugkrijgt van het publiek gaat het gas er wat verder op tijdens ‘Boiled Frogs’. Vocalist George Pettit heeft nog steeds die evil look wanneer nodig, maar hij geniet zichtbaar van de respons van de zaal, de vele stagedivers en de circlepit die halverwege de reguliere set steeds dreigender en ruiger blijkt te worden. Ondanks dat Crisis de hoofdmoot van de set vormt, kan je het optreden eigenlijk gewoon als een greatest hits-show wegzetten.

En dat doet de band heel goed, want elke track is een schot in de roos, van oudjes als ‘.44 Caliber Love Letter’, van de self-titled debuutplaat en ‘Accidents’ tot de diverse tracks van Old Crows/Young Cardinals en ‘Dogs Blood’, van de gelijknamige en laatste ep. Laatstgenoemde is misschien wel de hardste in het oeuvre en het werkt vanavond verpletterend, alsof de zaal eigenhandig aan gort wordt geslagen. Met een briljante uitvoering van ‘This Could Be Anywhere In The World’ komt er een einde aan de reguliere set, maar natuurlijk komt de band terug, voor onder andere de enige twee nummers van Watch Out! (‘Accidents’ en ‘Happiness By The Kilowatt’). Dat we hier acht jaar op hebben moeten wachten is eigenlijk veeel te lang want dit smaakt naar meer.