Hatebreed @ Mezz, Breda

Door Niels de Bruijn 11 juni 2018 0

De mannen van Hatebreed zijn op pad langs diverse Europese festivals. Op weg naar Download Festival vindt de band tijd om Breda aan te doen voor een keiharde show. Dat de vloer van de zaal flink is ingekort door een grote barrière op ruime afstand van het podium mag de pret niet drukken.

Dat is voor een groot deel te danken aan de charismatische zanger Jamey Jasta. De grote grijns waarmee hij de (in vergelijking met de show de dag erna) kleine zaal aanschouwt en opzweept met opener ‘As Diehard As They Come’ is genieten geblazen. In het ruime uur dat de band op het podium staat maakt hij nog eens duidelijk waarom hij een enorm professionele frontman is. Het studiowerk van de band mag niet meer de impact hebben van het eerste materiaal, Jasta weet precies hoe je het publiek dient te bespelen. Clichés worden daarbij niet geschuwd, zoals het opdelen van de zaal in vakken per gitarist en kijken wie er het hardst kan meeschreeuwen tot het continu vragen om de vuistjes de lucht in te jagen. Bij anderen zou dit slap overkomen maar Hatebreed heeft vanavond de gunfactor enorm mee. Hoewel de vloer niet al te groot meer is blijft het daar toch een groot feest, terwijl op de trappen en het balkon lekker enthousiast wordt meegezongen.

Satisfaction Is The Death Of Desire en Perseverance  voeren de boventoon vanavond en dat is perfect. Als het derde nummer dan al ‘Before Dishonor’ gaat de zaal pas echt uit zijn dak, de jaren negentig zijn duidelijk geliefd. Zelfs het titelnummer van de eerste 7 inch komt voorbij, maar ook minder bekend, ouder werk zoals ‘Driven By Suffering’ of ‘Remain Nameless’. Jasta heeft af en toe behoorlijk moeite met de zang, zo kost het refrein in ‘Defeatist’ hem teveel kracht om echt impact te maken en bij de snellere oudere nummers worden soms wat woorden ingeslikt. Maar nergens is dit heel storend.

Hatebreed mag dan al een tijdje niet echt meer geweldig studiowerk op hebben genomen maar met zulke liveshows zoals vanavond hoeft niemand daar meer over te zeuren. Zeker niet omdat de breakdown uit ‘Doomsayer’ nog steeds ijzersterk is.