Ben Howard – Noonday Dream

Island Records / Universal Music

Met zijn derde album neemt Ben Howard na I Forget Where We Were een nog onconventionelere afslag. Helaas blijkt dit geen gelukkige keus: Noonday Dream weet nergens zo te boeien als zijn voorganger.

Met ‘Nica Libres At Dusk’ begint Howards derde albumproductie nog hoopvol. Door een mengelmoes van elektronische geluiden, een drumcomputer en één helder klinkende gitaar bouwt het openingsnummer met een ‘buitenaards’ geluid op naar een refrein, dat door een dominantie van gitaren in plaats van elektronische geluiden, een prachtig helder en ‘aardser’ geluid bevat. Hierna ontvouwt de openingstrack zich tot een prettig folknummer met veel elektronische invloeden. Als zich na een kleine zes minuten een prachtig, op een piano leunend outro aandient, lopen de verwachtingen voor de rest van de plaat als vanzelf hoog op.

Helaas worden deze hoge verwachtingen snel de kop ingedrukt. Zowel ‘Towing The Line’ als ‘A Boat To An Island On The Wall’ bevatten een intro die volledig los staat van de rest van de nummers. Deze hebben een monotone, elektronische klank en met zijn ingetogen zang en elektronisch vervormde stem weet Howard het ook niet aantrekkelijker te maken. Hoewel het laatstgenoemde nummer naarmate het vordert wel interessanter wordt, door onder andere de toevoeging van scheurende gitaren, is het over de gehele linie te mager, waarmee het symbool staat voor Noonday Dream als geheel.

In 2011 debuteert Ben Howard met Every Kingdom, een pop/folkalbum dat meteen in de smaak valt bij het grote publiek. Met ‘Keep Your Head Up’ heeft Howard meteen een grote hit te pakken: 3VOOR12 roept het nummer zelfs uit tot Song van het jaar 2012. Met I Forget Where We Were brengt Howard in 2014 een veel minder radiovriendelijke plaat uit. Kenmerkend zijn nummers van vijf minuten en langer, een gelaagde opbouw en het licht experimentele doch lyrische karakter.

Deze karakteristieken zijn ook van toepassing op ‘Someone In The Doorway’, een positieve uitzondering op het matige Noonday Dream. Het derde album van de 31-jarige Brit typeert zich door een dominantie aan elektronische bastonen, die in combinatie met synthesizers het buitenaardse thema vormen. Door een opbouwende percussiepartij of de toevoeging van gitaren weet Howard de nummers die telkens vrij kleurloos beginnen af en toe wat meer sjeu te geven, maar door de weinig lyrische composities en Howards mompelende zang komen de liedjes nooit echt tot leven. Hiermee doet Howard zichzelf en zijn publiek tekort, want dat er meer in het vat zit dan Noonday Dream heeft hij al bewezen.

 

Volg Ben Howard:
Twitter
Facebook
YouTube
Instagram

5