Down The Rabbit Hole 2018: dag 1

De Jeugd Van Tegenwoordig

Dave Budha

Leon Bridges

Overgave. Daar draait Down The Rabbit Hole om. Je duikt niet voor niets kopje onder. Het festival verjaart en trakteert op een groter terrein en een grotere line-up. Leon Bridges houdt het festival al vroeg een spiegel voor; wie ronddwaalt ziet een kleurrijk, speels aangekleed en gezellig festival. Maf dat je hier een totaal verschillende dag kunt beleven.

Black Rebel Motorcycle Club

Terwijl Bridges handjeklap speelt tussen veilige soul en verleidelijke disco, doet Warmdusher op de jonge vrijdag de Pop Group inmiddels beter dan The Pop Group zelf. Twee grote muzikale contrasten, maar DTRH biedt meer als totaalervaring. Noem het een resort, met veel wateractiviteiten en strandjes, maar ook hippe feestjes en verrassende activiteiten. Hiphopheads kunnen terecht bij het drukke Wilde Haren, in de bossen vind je rust rondom het idyllisch veldje.

Essaie Pas

Jorja Smith

Maar wij zijn er toch vooral voor de muziek. Zoals voor Jorja Smith, een naturelle (urban)popster met echt talent. Drake en Kendrick waren daar al van overtuigd, de rest van de wereld lijkt nu te volgen. In oktober staat Smith in Paradiso, uitverkocht zonder plaat of live-repuatie op zak. Beide gaan goed komen, leren we tijdens haar (Nederlandse) podiumdebuut hier. Amy Winehouse is Smiths inspiratie en de twee kunnen haast even goed zingen. Smith is 21 en heeft een uitzonderlijke diepe stem: kinds, volwassen, speels, ernstig. Ze kan het allemaal even overtuigend. Haar losjes spelende band is er een waar vele beginnende artiesten jaloers op zullen zijn. Het is misschien te bescheiden en voorzichtig voor een doorbraak, maar Smith oogst wat ze zaait. Het aandachtig luisterende publiek gaat haar naam zeker checken op Spotify.

Stippenlift

Arme jongens van MGMT. In 2007 werden ze overvallen door het mainstream succes van Oracular Spectacular en daarna kwam de band in een identiteitscrisis. Hun weirde intuïtie voor psychedelische retropop volgen of toch nieuwe hitjes schrijven. Met Little Dark Age pacificeert de band, mede dankzij de hulp van Ariel Pink, en dat pakt goed uit. De show is strak gestileerd en zo klinkt het ook. Het siert Ben en Andrew dat ze hun creativiteit de vrije loop laten en zichzelf daar kinderlijk in verliezen. In de staart van het optreden is het duo zelfs wat ze nooit geweest zijn; rocksterren. De band weet ook dat ze de geliefde hits nodig hebben om hun eigen ding voor een groot publiek te kunnen blijven doen. Het plezier is weer terug en MGMT is weer leuk.

IAMDDB

Jon Hopkins zat ook in een identiteitscrisis, maar overwon dankzij meditatie en natuur (hallo Wim Hof-methode). Direct twee kernwoorden waarmee je zijn liveshow kan typeren. Het is een elektronische producer met een onderscheidend geluid, die Coldplay een nieuw geluid deed vinden. Hopkins is een man van weinig woorden en niet iemand die graag in de schijnwerpers staat. Natuurlijk moest hij zich opgelaten voelen door de oppervlakkige aankondiging van de presentatrice. Bij momenten is het overrompelend, climax op climax, vaak ontstaan uit ogenschijnlijke leegte. Het voelt allemaal volstrekt logisch, net als het landschap in zijn visuals, maar ondertussen is zijn muziek lastig te doorgronden. Die hypnotiserende paradox zorgt voor gelukzalige momenten. Overal grote ogen en brede grijzen. Helemaal voorin, helemaal achterin.

Sfeer

Vandaag is bijna een alternatieve Pinkpopdag, iedereen leeft naar de grote DTRH headliner toe. Daarbij: de hernieuwde Hotot, inmiddels een groot buitenpodium, doet een gooi naar fijnste festivalpodium van Nederland. Werkelijk overal heb je goed zicht en het geluid klinkt prima. Josh Homme, inmiddels meer oud dan jong, is ook niet van zijn voetstuk te krijgen. En zijn Queens Of The Stone Age dus ook niet. Al moet gezegd worden dat Homme de touwtjes wel eens strakker in handen heeft gehad. En dat continue getrap tegen meedeinende TL-buizen? Geen gezicht. Sowieso merkwaardig dat Homme tussendoor de meest cheesy dingen zegt, maar alle plichtmatige publieksparticipatie cool laat klinken. Van de matige nieuwere nummers is het uitgerekend ‘The Way I Used To Do’, met een monstergroove en Mark Ronson-productie, dat na een half uur het tij keert. Dan heb je ook een handvol oude nummers die niet ouder lijken te worden, vooral het werk van Songs Of The Deaf. Verrassend is ook de keuze voor ‘In The Fade’, een fris en onbekender liedje uit de vroege jaren. Godverdomme motherfucker, Queens Of The Stone Age blijft een onderscheidende rockband, met verwoestende kracht die alles in vuur en vlam zet, maar dat gebeurt vanavond niet.


Tekst: Daan Krahmer
Fotografie: Matthijs Mekking