Down The Rabbit Hole 2018: dag 3

Wat is het om mens te zijn? Over die vraag gaan veel bezoekers nadenken tijdens het optreden van de steeds filosofischer ingestelde Wende. Het is een gigantisch, alomvattend concept. Ga daar maar eens aanstaan. Bij vlagen zijn haar Nederlandstalige mantra’s opzwepend en druk, alsof er iets hogers nagejaagd wordt. Wende combineert tekstueel het beste van Eefje, Typhoon en Spinvis, maar waar die laatsten alles netjes bij elkaar houden, vliegt het bij Wende alle kanten op. Het is een waanzinnig divers optreden, maar Wende heeft hier de neiging om haarzelf in details te verliezen. Soms is less ook daadwerkelijk more.

Wende

Tijdens Pinkpop 2009 speelde Kim Deal de laatste Nederlandse show met The Pixies. Deal, die wijselijk afstand deed van nieuw Pixies-materiaal, was de charismatische wederhelft van Black Francis. Sinds dien focust Deal op The Breeders, een band die een lange geschiedenis heeft, maar ook lang niet altijd actief is. Zoals hun loopbaan is het optreden ook: steeds aan en uit. Maar wel sympathiek. De coole Deal prijst zelfs Pip Blom, een jong Nederlands bandje dat mee ging op tournee. De momenten dat er magie in de lucht hangt compenseren de meer voortkabbelende stukken. Het past bij het tijdstip. Zondag is weer rustdag, bedankt Kim!

The Breeders

Moses Sumney is naast een reizende ster vooral ook een uitzonderlijk muzikale jongen. Zijn lange gestalte, met ondoorschijnende zonnebril, mag dan wat intimiderend overkomen, in werkelijkheid is Sumney een heel gevoelige jongen. Maar ho, sensueel betekent in dit geval niet romantisch. In sprookjesliefde geloof de twintiger namelijk niet. Aromanticism was een van de indrukwekkendste platen van 2017 en gelukkig blijft Sumney hier overeind. Helaas niet moeiteloos, want vooral voorin de tent luistert het lieve publiek gepassioneerd. Luisteren moet je bij Sumney ook; de liedjes zijn experimenteel en moeilijk, maar als Sumney zijn fluwelen kopstem in de strijd gooit hangt er een oase van rust. Een uur is nét wat te lang, waardoor deze show nét wat te rommelig wordt in de Teddy Widder. Indruk maakt zijn wonderlijke muziek opnieuw.

Moses Sumney

De vibe is vandaag heerlijk. Warm, zoals heel het weekend, hoewel er vandaag ook een verfrissend windje over het terrein blaast. Hele volksstammen plonsen in het water, terwijl er verschillende zomerse bandjes optreden. Portugal. The Man is op papier een act die gedijt bij een hittegolf, maar ze pakken hun moment niet. In de studio klinkt de band frisser dan ooit, mede dankzij megahit ‘Feel It Still’, jammer daarom dat ze ongeïnteresseerd en vlak spelen. Jungle is wel de juiste band op het juiste moment. De hitgevoelige mix van broeierige disco en indiefunk haalt de voetjes van de vloer. Gelikte set, van een echte groovemachine. Is die tweede plaat al uit?

Franz Ferdinand

We besluiten bij St. Vincent, een prima alternatieve afsluiter. Annie Clark ging in de leer bij David Byrne en is vier jaar later meesteres van de conceptuele (rockende) popshows. Deze keer wordt de band zogenaamd ‘gekidnapt’ door haar roadie, verkleed als gemaskerde bandiet. Dit geloofwaardige theaterstuk brengt wat extra spanning in het optreden, zonder dat het statisch wordt. Daarvoor past de bubblegumpop van MASSEDUCTION veel te goed bij festivals. De liedjes hebben een kop en een staart, zitten vlot in elkaar maar vliegen ook uit de bocht. Clark is flink gegroeid als gitariste en bij wijle martelt ze haar gitaar liefdevol. Dat levert viezige hardrockriffs op en het klinkt fantastisch. Ze staat hier onterecht weggestopt in het eind van de middag, maar “nimma” vindt het te gek, zoals Clark schattig ingefluisterd wordt.

Sfeer

 


Tekst: Daan Krahmer
Fotografie: Matthijs Mekking