Descendents @ Patronaat, Haarlem

Door Niels de Bruijn 11 juli 2018 0

Na een zeer succesvolle show in Amsterdam vorig jaar is de beste punkrockband ter wereld alweer terug voor een Nederlandse clubshow. Het warme Patronaat krijgt eerst van de veelbelovende Rotterdamse melodische punkrockers Lone Wolves een harde show waarbij het veel te rustig in de zaal is. Later dit jaar komt hun album uit en dat is op basis van vanavond zeker een aanrader.

Als de prijs voor de grootste glimlach en meest oprechte podiumpresentatie naar twee mannen kan gaan vanavond is de eerste voor A Wilhelm Scream-zanger Nuno Pereira. Die weet ook wel dat er vanavond weinig mensen voor zijn band komen maar desalniettemin geniet hij met volle teugen van elke seconde van de show. Hij komt daar ook even kort op terug maar dat hoeft eigenlijk niet, het is van hem af te zien. Ook later tijdens de show van Descendents staat hij vanaf de zijkant van het podium alles mee te zingen, net als andere bandleden. AWS opent hard met ‘Famous Friends And Fashion Drunks’ van Mute Print en concentreert de setlist slim rond dit album samen met Career Suicide en Ruiner. Het meest recente werk is ook niet slecht, maar we willen toch smullen van de hits vanavond. IJzersterke melodische punkrock met een drummer en gitaristen waar je u tegen zegt, heerlijk. Op afsluiter ‘The King Is Dead’ is het lang wachten maar de band maakt enorm veel indruk. Hopelijk hebben ze er vanavond fans bij, het is ze zeker gegund.

De tweede grootste glimlach is van Descendents-drummer Bill Stevenson, ook hij straalt vanachter zijn drumstel vanavond. Bij beide toegiften probeert hij zijn dankbaarheid over te brengen maar helaas is er weinig van te verstaan en krijgt hij ook nog zanger Milo Aukerman over zich heen. Maar als boze tongen zouden kunnen beweren dat deze reünie een gemakkelijke cash grab was dan smoort Stevenson hen hier doodleuk de mond. Vanaf de opener vanavond is duidelijk dat het geen herhaling van vorig jaar gaat worden. Aukerman vertelt nog nooit in Haarlem gespeeld te hebben en gaat dan naadloos over van het beledigen van de stad naar ‘Suburban Home’. De eerste paar nummers gaan er rap doorheen en de oude en nieuwere hits stromen voorbij. Maar als met het zesde nummer ‘Get The Time’ het gas eraf gaat herstelt de zaal zich niet helemaal. Zeker als in de paar nummers erna blijkt dat Aukerman het vanavond vocaal zwaar heeft, zoals bij de meer melodieuze nummers ‘Clean Sheets’ of ‘Silly Girl’. Maar de band speelt met zoveel overgave door (anderhalf uur lang, twee toegiften, bijna veertig nummers) dat je ze dit, dad jokes incluis vergeeft. Zeker als de set wat verrassingen betreft. Helaas is het dramatische ‘Who We Are’ er eentje van maar ook ‘Pep Talk’, ‘Merican’ of ‘Global Probing dus het is opnieuw genieten. Sowieso zit er best wat verschil tussen de sets van vorig jaar en deze, netjes. Als het zo doorgaat mag de band elk weer wel een exclusieve clubshow spelen.