Lowlands 2018: dag 1

LL18_01_DeLaSoul_01

De La Soul

Waar het vorig jaar flink wennen was met alle veranderingen – nieuwe Alpha, nieuwe Bravo – is het dit jaar gelijk weer thuiskomen op Lowlands. Ja, het podium van die immense kolos die de Alpha heet is precies veertig centimeter verhoogd, aldus Eric van Eerdenburg. Vanaf achterin zag je te weinig en dat is, na vorig jaar, een goede constatering en een dito verandering.

LL18_03_DeLaSoul_02

De La Soul

We trappen ‘m af bij De La Soul, dat je best een typische Lowlands-boeking mag noemen. Vrijwel iedereen was vergeten dat ze bestonden, terwijl ze vorig jaar nog hun dertigjarige bestaan vierden en nog steeds uiterst relevant zijn. Openen in de Alpha is ieder jaar een lastige klus – zeker op dag één. Vraag dat maar aan Nothing But Thieves, bijvoorbeeld. Toch weten ze ‘m prima te klaren: de Alpha staat zeker voor dit tijdstip goed vol, ze hebben een uitgebreide band op het podium staan – die blazers! – en dat maakt dit niet een van de vele hiphopbandjes, maar daadwerkelijk een toevoeging aan het breed uitwaaierende Lowlands-programma.

LL18_04_LittleSimz

Little Simz

LL18_02_Death From Above

Death From Above

Gelijk door naar de Bravo, waar Death From Above een even zo verrassende boeking is. Outrage! Is Now kwam pas een jaar geleden uit, maar deed het zeker niet zo goed als voorganger The Physical World, waarmee het duo – ja, het zijn er écht maar twee – zichzelf in de kijker speelde. Dat verklaart misschien ook wel waarom het vijf minuten voor aanvang nog ontzettend rustig is en je in een rechte lijn richting de barriers kan wandelen. Het is dan ook een goede keuze om niét te gaan, want net als vorig jaar is het geluid in de Bravo een beetje een drama. Verzoop in 2017 onder meer At The Drive-In volkomen, nu overkomt dit tweetal precies hetzelfde. Er is geen ruimte voor nuances, waardoor het een vage, vervelende mix van geluiden wordt waarbij de stem van drummer en zanger Sebastien Grainger structureel wegvalt. Kortom: DFA valt volledig in het water – en dat is op z’n zachtst gezegd jammer te noemen.

LL18_05_TheWombats

The Wombats

Dan maar weer snel terug naar de Alpha voor The Wombats, die zichtbaar volwassen zijn geworden. Niet alleen qua geluid, maar ook qua looks. Was zanger Matthew Murphy eerst nog een nietszeggend jochie en nog nat achter de oren, is-ie inmiddels getransformeerd tot een volwassen, mooie man met uitstraling. Op het dit jaar verschenen Beautiful People Will Ruin Your Life doen ze niks bijzonders, maar tonen ze wel aan zichzelf opnieuw gevonden te hebben. ‘Turn’, opener ‘Cheetah Tongue’, ‘Black Flamingo’: het zijn nummers die live ook gewoon uitstekend tot hun recht komen. Je kan je afvragen hoe boeiend ze nog zijn, misschien zelfs wel of het geen laffe boeking is, maar de mannen uit Liverpool hebben het antwoord allang klaar: ze doen nog steeds hartstikke mee.

LL18_06_NilsFrahm

Nils Frahm

Een aanslag op je lijf is het wel, dus des te prettiger om daarna door te kachelen naar George Fitzgerald, voor wie de X-Ray natuurlijk véél te klein is. Buiten het golfplatenpodium staat het ook stevig vol en binnen is nog net genoeg ruimte om te ademen, maar dat is het dan ook wel. De vraag is echter: waarom? Ja, op plaat is zijn emo-elektronica geweldig en slaat vrijwel iedere track in als een bom, maar bij zo’n liveset slaat de boel weer een beetje dood. Je wilt dat het ontspoort bij ‘Full Circle’, of ‘Burns’, maar de vlam slaat eigenlijk geen moment in de pan. Een gevalletje verkeerde tijd, verkeerde plaats.

LL18_07_WarOnDrugs_01

The War On Drugs

Met DJVT, popster in wording Lauv en het prima YONAKA op het programma, is het geen ramp om even wat voer naar binnen te werken, om vervolgens okselfris bij The War On Drugs aan te belanden. Stonden ze een jaar of vijf geleden nog in obscure zaaltjes voor 150 man, inmiddels zijn ze een van de grootste bands van het moment. Dat niet alleen, ze maken die status ook iedere keer weer waar.

LL18_08_WarOnDrugs_02

The War On Drugs

De twee(!) AFAS Live-shows vorig jaar waren al een teken dat het ook live als een trein loopt, maar ook in Biddinghuizen werkt het uitstekend. Ja, misschien is men wat minder aandachtig, wat springerig en is de focus niet helemaal op Adam Granduciel en zijn mannen gericht, maar je kan de Amerikanen niet ontzeggen dat het wederom een waanzinnige set is. Gelikt is het, misschien zelfs wel een beetje té. Laat de teugels maar eens vieren, voordat het binnenkort echt vervelend gaat worden.

LL18_11_Gorrillaz_02

Gorillaz

LL18_10_Gorrillaz_01

Gorillaz

Van de perfect gelaagde rock van The War On Drugs naar de minstens net zo perfect gelaagde techno van Bicep: de overstap is snel gemaakt. Zelfs ver buiten de juten zak die de nieuwe Bravo is, komt het uitstekend binnen. Je hoeft niet binnen staan om compleet mee op de vibe te gaan die de Ieren hier neer willen zetten, integendeel. Buiten de tent leeft het misschien nog wel meer. Natuurlijk is het allemaal wat makkelijk en zijn nummers als ‘Glue’, ‘Aura’ en ‘Opal’ niet per se retespannend, maar waar George Fitzgerald in de X-Ray compleet doodsloeg, is Bicep hier precies op zijn plek. Niet te vroeg, niet te laat, geen gekke dingen doen, maar gewoon een setje neerzetten waar stiekem iedereen op hoopt.

LL18_12_Sfeer avond

Sfeer


Tekst: Juliën L’Ortye
Fotografie: Daniël de Borger