Lowlands 2018: dag 2

Het is de dag van misschien wel de slechtste headliner ooit – maar daarover later meer. We beginnen juist met een hele vrolijke noot: Leafs. De zestienjarige rapper uit Almere is als een kind – haha – zo blij dat-ie op Lowlands mag staan. Een ongeleid projectiel is het ook, maar wel een heel leuk ongeleid projectiel. “Mag ik even stagediven? Of nee, wacht, beter: mag de dj stagediven?” Tuurlijk mag dat van Lowlands. Even later haalt-ie doodleuk zijn middelbare schooljuf op het podium om haar te bedanken voor een rapport zonder onvoldoendes. Misschien wel het meest vertederende moment van de afgelopen jaren. Muzikaal is het ook nog eens tiptop in orde: Leafs zorgt er altijd voor goed verstaanbaar te zijn en raakt ondanks al die energie vrijwel nooit buiten adem. Een onverwacht, ongekend hoogtepuntje.

LL18_01_Stormzy

Stormzy

Tijd voor hele andere koek, namelijk de dromerige synth-en blazerspop van Rhye. Een graag geziene gast op veel festivals en het valt ook best wel te begrijpen waarom dat zo is, maar op zo’n zaterdagmiddag, terwijl iedereen op vrijdag al heel veel gas heeft gegeven, is het toch een beetje een suffe bedoening. Wat ook niet mee helpt: de Heineken staat – net als de rest van het festival – amper halfvol. Mede daardoor(?) hangt er een ietwat gezapige sfeer, komt niemand echt uit z’n schulp gekropen en zijn de momenten waarop het ook maar een beetje losgaat en Rhye de hele tent mee weet te nemen, schaars.

LL18_02_GrizzlyBear_01

Grizzly Bear

Bonobo dan maar, die de Alpha wél flink gevuld heeft weten te krijgen. De succesvolle producer is al jaren mateloos populair, zowel bij de hipsters als de puristen en niet voor niets vult-ie ook doodleuk de AFAS Live. Op basis van vandaag is echter de vraag: waarom? Misschien komt het doordat de Alpha tegenwoordig zo’n grote, open kolos is geworden, een verandering die voor 90% van de acts uitstekend werkt, maar die er hier voor zorgt dat het gros van de beats compleet doodslaat. Het is een goed moment om even een momentje te dutten en bij te komen, en absoluut niet om uit je plaat te gaan, terwijl dat stiekem wel is waarvoor je hier komt.

LL18_03_GrizzlyBear_02

Grizzly Bear

Dan maar door naar Grizzly Bear in de Heineken. Het is al iets drukker dan bij Rhye en dat is dan ook niet meer dan terecht. De Amerikanen werden de bekendheid in geslingerd dankzij monsterhit ‘Two Weeks’, gebruikt in films, tv-reclames en duizend andere dingen, waardoor ze tegen wil en dank opeens heel populair werden. De immense druk die dat met zich meebracht hebben ze inmiddels van zich afgeschud, zo lijkt het, waardoor we vorig jaar werden verrast met een nieuwe, meer dan uitstekende plaat. Die komt vanmiddag flink aan bod, maar natúúrlijk werkt niets zo goed als de eerdergenoemde single. Dat is dan weer een beetje zonde, zeker omdat de rest van de set eigenlijk veel beter is, maar ach. Goed is het wel.

LL18_04_Chic_01

LL18_05_Chic_02

Nile Rodgers & Chic

Volgende etappe: de machtige Nile Rodgers en zijn Chic. Het is misschien wel de enige niet-elektronische act die de Bravo volledig vol weet te trekken. Sterker nog, het staat tot ver, ver buiten de tent vol. Logisch natuurlijk, want alles wat Nile en zijn geweldige band aanraken verandert in goud. Het wordt dan ook een grote feelgood-show, niet in de laatste plaats omdat Rodgers doodleuk mededeelt dat-ie vlak voor de show kankervrij is verklaard door zijn dokter. Het geeft het optreden een behoorlijke kickstart. Niet dat-ie die nodig heeft overigens, want het maakt eigenlijk geen reet uit welk nummer ze spelen: de Bravo verandert toch wel in een feestende draaikolk. Een nek-aan-nekrace met Leafs over het grootste feestje van de dag, maar dan toch in het voordeel van Leafs.

LL18_06_JamesBay

James Bay

Door naar het volgende feestje, maar dan wel van een heel ander kaliber: het Spaanse Txarango, dat de Lima omtovert tot een soort uit de hand gelopen Sangria-proeverij. Hossen, springen, zuipen en vooral: feesten! Muzikaal heeft het allemaal weinig om het lijf, maar voor muzikale hoogtepunten ga je niet naar de Lima, toch? Je gaat naar de Lima voor de gezelligheid en wat dat betreft worden we op onze wenken bediend. Txarango gaat full-bandmode, met trompetten, drums en onverstaanbare teksten en zorgt zo voor het derde partijtje van de dag.

LL18_07_MilesKane

Miles Kane

Dan maar even wat serieuzers: Miles Kane. De laconieke Brit bracht precies een week voor Lowlands zijn nieuwe plaat uit, maar zo te merken is die nog niet helemaal geland. Geeft natuurlijk niet, want met ‘Come Closer’, ‘Rearrange’ en ‘Don’t Forget Who You Are’ heeft Kane genoeg hits om een beetje door de set heen te strooien, waardoor de aandacht altijd voor honderd procent op de man zelf gericht blijft. Dat doet-ie slim en knap en het zorgt ervoor dat de hele Heineken – of ja, die paar honderd man(??) die er zijn, compleet uit hun stekker gaan. En dat is maar goed ook, want bij N.E.R.D. even later, gaat je dat niet meer gebeuren.

LL18_08_NERD_01

LL18_08_NERD_02

N.E.R.D.

Want lieve, lieve hemel, wat is N.E.R.D. in de Alpha een ongelofelijke aanfluiting. Headline-onwaardig – en dan drukken we het nog voorzichtig uit. Het is een soort aaneensluiting van medleys van platen die ze als The Neptunes geproduceerd hebben (denk: Gwen Stefani, Britney Spears), eigen werk (en dan vooral van de jongste plaat, No One Ever Really Dies – N E R D, snapt u?) en nog wat meer medleys van zelfgeproduceerd werk, zoals ‘Drop It Like It’s Hot’. Dat kán vast best leuk zijn, zeker als je dit door een dj op donderdagavond tijdens, we zeggen maar wat, een silent disco laat doen, maar niet als je een volwaardige act bent die voor veel geld op het podium wordt gezet. Het wordt gebracht zonder nuance, met als enige doel: de Alpha laten ontvlammen. Dat gebeurt ook heus wel, de moshpits zijn niet op één hand te tellen en gedanst wordt er zeker, maar dat heeft er meer mee te maken dat de Alpha vooral ook heel erg graag uit zijn plaat wíl gaan – en zeker niet met de enorme lompheid waarop N.E.R.D. de boel naar de tering probeert te spelen. Geforceerd, saai en stom. Ga toch maar weer met pensioen, jongens.


Tekst: Juliën L’Ortye
Fotografie: Daniël de Borger