Lowlands 2018: dag 3

Lowlands 2018 - Dag 3

Patti Smith

Terwijl onder meer The Tallis Scholars voor een verrassende opening van de altijd zo moeizame Lowlands-zondag zorgen, trappen wij de dag af bij enfant terrible Joost, voor wie de X-Ray echt veel en veel te klein is. Of juist niet, want hij krijgt toch iedereen wel mee. Tot rijendik buiten staat de boel onophoudelijk te ontploffen: links, rechts, achter – iedereen wil graag mee in de maffe fratsen van de man uit het verre noorden. Hij trekt voor de gelegenheid maar even een Chewbacca-pak aan, gooit er de ene na de andere hardstyle-beat in en zet de hele tent de volle drie kwartier compleet op z’n kop. Of het per se goed is? Mwoah, dat niet echt, maar dat maakt ook geen drol uit, eigenlijk.

Lowlands 2018 - Dag 3

DMA’s

Naar de Lima dan maar, voor het volgende gezellige feestje. Althans, dat zou je verwachten, maar The Mauskovic Dance Band heeft er niet zoveel zin in, zo lijkt het. Het loopt allemaal wat stug, er zit totaal geen dynamiek in de set en het lijkt meer alsof ze een uur lang hetzelfde liedje op een ander tempo spelen, in plaats van de tent op sleeptouw te nemen en de boel op te zwepen. Zondagmiddag is sowieso al een lastig tijdstip, als iedereen een beetje in een soort twilight zone zit met betrekking tot hoe ze de dag door gaan komen, dus dan moet je juíst even extra gas geven. De Amsterdammers besluiten echter om het tegenovergestelde te doen, waardoor ze een beetje teleurstellen. Jammer, zonde, maar vooral heel onnodig.

Lowlands 2018 - Dag 3

DMA’s

DMA’s in de Heineken dan maar, de Australische nonchalante Oasis-kopieën. Althans, dat is hoe je ze kunt noemen als je cynisch wilt zijn. Feit is echter dat de band al topsingle op topsingle aflevert en in twee jaar tijd twee betere platen heeft afgeleverd dan Noel en Liam sámen. Het is dan ook geen verrassing dat hun optreden inslaat als een bom. Niet alleen omdat zanger Thomas O’Dell heerlijk arrogant voortdurend op z’n kauwgom loopt te kauwen en bovendien ook nog eens loepzuiver zingt, maar ook omdat dit een typisch gevalletje juiste band, juiste plek is. Een beetje mee blèren op ‘Step Up The Morphine’ en ‘In The Air’, hier en daar wordt er een beetje tegen elkaar aan geschuurd en even verderop staat een groepje Lowlands-gangers even helemaal uit hun plaat te gaan. Muziek voor iedereen, dus. Precies wat het festival op dit tijdstip nodig had.

Lowlands 2018 - Dag 3

Sevdaliza

Terug naar de Lima maar weer, voor Ezra Furman, die begin dit jaar alweer zijn zevende album afleverde. Het is een knotsgekke show, maar op een hele andere, oprechtere en genuanceerde manier dan dat dit bijvoorbeeld bij Joost het geval was. Furman krijst af en toe meer dan dat-ie zingt en laat zichzelf meer dan eens een flinke gil ontvallen, maar mede dankzij zijn geweldige band The Visions werkt deze show heel erg goed. Het is ook een geweldige keuze van de organisatie om ‘m in de Lima neer te zetten, simpelweg omdat-ie daar heel goed uit de verf komt. Het moet een beetje intiem zijn bij Furman, zodat het lekker kan schuren en er wat frictie ontstaat, want dat is precies waar-ie het volle uur naar op zoek is – en hij vindt het ook nog.

Lowlands 2018 - Dag 3

Sevdaliza

We maken gelijk erna weer rechtsomkeert naar de Heineken, die ook voor Nick Murphy veel te groot is. Misschien een paal of twee eruit halen, de boel een metertje of tien inkorten en minder breed maken – dan lijkt het niet alsof iedereen zo verzuipt (en is het bovendien een stuk gezelliger). De Australiër heeft zijn baard flink ingekort en is er zo nog een stuk aantrekkelijker op geworden, maar ook een stukje nonchalanter, zo lijkt het, zoals-ie voortdurend over die microfoonstandaard heen hangt. Hij zoekt de dunne lijn tussen laconiek en arrogantie flink op, maar blijft wel steeds aan de juiste kant van het spectrum. En, hoewel-ie na zijn naamsverandering zei nooit meer iets van Chet Faker te spelen, komen de nummers vandaag wel gewoon voorbij hoor. Hetzij iets anders vormgegeven, zodat ze wat beter in zijn nieuwe stijl passen, maar blijkbaar ontkomt Murphy er zelf ook niet aan om ze te spelen. Ons hoor je niet klagen.

Lowlands 2018 - Dag 3

Dua Lipa

Een sprintje naar de Alpha is wat volgt, want met de dubbel Dua Lipa-Kendrick Lamar zal er vanaf een zeker moment geen doorkomen meer aan zijn. Dat blijkt rondom de Londense wereldster nog wel mee te vallen, hoewel zij ook die joekel van een tent al goed vol weet te trekken. Stond ze vorige week nog voor bijna twee keer zoveel mensen op Sziget – haar, naar het schijnt, grootste show tot nu toe – stond ze eerder dit weekend met een fikse verkoudheid op Pukkelpop en die verkoudheid klinkt nu nog wel een beetje door. Dua is niet op haar allerbest, waardoor de achtergrondzangeressen bij vlagen nog meer opvallen – en niet in positieve zin. Ten opzichte van bijvoorbeeld haar AFAS-show is ze echter gegroeid: het optreden is nog veel groter geworden dan het toen al was, met danseressen, hoge kubussen waar onder meer haar band opstaat en vooral veel meer oprechte interactie dan toen. Daardoor is het muzikaal misschien wel iets minder, maar is de connectie die ze met de Alpha heeft een stuk sterker. De weg naar een plek als échte headliner ligt breed open, maar laat haar daarvoor eerst maar nóg zo’n goede popplaat maken.

Lowlands 2018 - Dag 3

King Gizzard & The Lizard Wizard

Wie wel materiaal genoeg heeft voor een rol als headliner en deze stek absoluut verdiend heeft, is Kendrick Lamar. De man uit Compton verkocht eerder dit jaar met speels gemak de Ziggo Dome uit en vermoedelijk had daar nog zo een show bij gekund, getuige de krankzinnige drukte die zich bij de Alpha afspeelt. In het voorvak worden mensen bijna vertrapt, springen er zelfs mensen óver de hekken heen en wordt het ene na het andere slachtoffer door de EHBO afgevoerd, terwijl je vanaf boven op de heuvel perfect kunt zien hoe los Lowlands hier op gaat. Logisch natuurlijk, als je opent met ‘DNA.’, even later ‘King Kunta’ door de Alpha laat ratelen en ook nog tracks als ‘Bitch, Don’t Kill My Vibe’, ‘Swimming Pools (Drank)’ en natúúrlijk ook nog ‘Humble’ achter de hand hebt. Die laatste speelt-ie overigens niet één, maar doodleuk twee keer, waarvan een versie a capella – met de ramvolle Alpha die ieder woord mee rapt – en een keer op volle sterkte.

Lowlands 2018 - Dag 3

Dua Lipa

Toegegeven: het is een loeistrakke show en wat vooral heel knap is, is hoe ongelofelijk goed verstaanbaar Kendrick is. Hij kiest de momenten om naar adem te happen perfect uit, spuugt ieder woord vlijmscherp in z’n microfoon en er is geen moment waarop hij niet goed uitkomt. Met andere woorden, muzikaal is het ronduit briljant, maar qua live-beleving is het af en toe toch wat lafjes. De hiphopster lijkt een beetje moe en heeft er niet zo heel veel zin in, maar aan de andere kant is dat ook helemaal niet nodig. De Alpha staat toch al op standje ‘naar de tering’ en heeft geen enkele aanmoediging meer nodig om compleet uit hun stekker te gaan. En blijkbaar hoeft Kendrick daar niet eens zo legendarisch voor te zijn als iedereen verwachtte.


Tekst: Juliën L’Ortye
Fotografie: Daniël de Borger