Tim Knol & Kim Janssen @ Slottuintheater, Zeist

Poppodium De Peppel in Zeist en het Utrechtse TivoliVredenburg hebben de handen ineengeslagen voor een reeks openluchtconcerten in de tuin van Slot Zeist. Met ieder zijn eigen setlist trappen Tim Knol en Kim Janssen de reeks Slottuinconcerten af en beide muzikanten stellen niet teleur.

Eerst is het de beurt aan Utrechter Kim Janssen. De eerste drie nummers van zijn set, ‘Dynasty’, ‘Night-Heron’ en ‘Gouldians’ dienen als opwarmertje voor het publiek dat uit weinig diehard-Kim Janssen-fans lijkt te bestaan en hier en daar druppelen nog wat laatkomers binnen. Die hebben met ‘Casket’ meteen een hoogtepuntje te pakken doordat de stem van toetsenist Tamara van Esch een prachtige toevoeging blijkt op die van Janssen in dit akoestische nummer.

Met het duistere ‘Host’ als vervolg komt het concert los van zijn veilige begin en geniet het publiek van de gehele sfeer in de prachtige setting van de Slottuin. Tussen de nummers door benoemt ook Janssen de unieke concertlocatie en uit hij zijn dankbaarheid. Hij laat het publiek met andere oren luisteren naar ‘Take Shelter’ als hij vertelt dat hij als tiener, wonend in de Nepalese hoofdstad Kathmandu, elke nacht in bed lag met het idee dat die nacht een zware aardbeving (die dreigende was) zou plaatsvinden.

Verder zet Janssen een zeer degelijke show neer. Verreweg de meeste nummers komen van zijn album Cousins uit 2017, die instrumentaal allemaal goed in elkaar zitten,  maar live niet veel anders klinken dan op plaat. Ondanks de mooie, harmonieuze instrumentatie mis je als luisteraar momenten waarop je écht gegrepen of geraakt wordt, maar hierin kan de talentvolle musicus wellicht nog groeien.

Na een kleine pauze begint Tim Knol meteen met een vrij stevige versie van ‘Soldier On’. Hiermee zet hij meteen de toon voor de rest van het concert, want ook veel andere nummers kennen deze avond een stevige vertolking. Daarbij spat het plezier van Knol en zijn kompanen af, die tussendoor veel met elkaar aan het dollen zijn. Melle Boersma, die in een jaar tijd de pedal steel onder de knie heeft gekregen (zo horen we later), moet het daarbij, zij het op een leuke manier, het meest ontgelden.

Diezelfde Boersma heeft deze avond de setlist verzorgd, die uit veel ‘oudjes’ bestaat en maar enkele nummers van het in januari uitgebrachte Cut The Wire bevat. Ook worden er covers gespeeld van Neil Young (‘Powderfinger’), The Byrds (‘One Hundred Years From Now’), Gram Parsons (‘A Song For You’) en Nick Lowe (‘What’s So Funny ‘Bout Peace, Love And Understanding?’).

En passant uit Knol even zijn frustraties over de Nederlandse commerciële tv. Zo vindt hij het belachelijk om elfjarige kinderen voor een groot podium en televisie af te laten vallen bij The Voice Kids en vertelt hij dat hij vorig jaar werd benaderd door The Voice of Holland, waarvoor hij onmiddellijk bedankte. Vervolgens raadde The Voice hem aan er nog eens goed over na te denken, aangezien ze hem een halvefinaleplaats konden garanderen. “Maar lekker allemaal blijven stemmen, hoor”, sluit Knol zijn relaas af, terwijl hij ‘Echoes Of Laughter’, dat over deze frustraties gaat, inzet.

Na tien nummers haalt Knol zijn gitaar van de versterkers en gaat middenin het publiek staan. Hier speelt hij een drietal nummers en creëert hij in de inmiddels donker geworden Slottuin een fijn kampvuursfeertje om zich vervolgens weer bij zijn enthousiaste band te voegen, die nog een aantal nummers spelen en daarbij flink losgaan. Vooral het passievolle gitaarspel van Anne Soldaat, die Cut The Wire produceerde, is een genot om naar te kijken. Na nog een nummer te midden van het publiek en de toegift ‘Shallow Water’ keert het publiek in Zeist zichtbaar tevreden huiswaarts.