Into The Great Wide Open 2018: Dag 1

Ja! Het is weer (bijna) september – en dat kan maar één ding betekenen. Tijd voor Into The Great Wide Open, dat nog steeds met afstand letterlijk het mooiste festival van Nederland (en misschien wel de Benelux) is. Er moest de afgelopen week, met het afzeggen van onder meer Damien Jurado (‘ziek’) en Tshegue (de vader van leadzanger Faty Sy Savanet overleed onlangs) een aantal bittere pillen geslikt worden, maar aan de andere kant worden de keuzes voor het overvolle, uitstekende programma daardoor wel makkelijker gemaakt.

We trappen ‘m af bij Altin Gün, dat met leden van onder meer Jungle By Night (percussie) en Jacco Gardner (bas) best een supergroep genoemd mag worden, vinden we. Het is ook dankzij die uitstekende muzikanten dat de Turkse covers die ze spelen, geput uit een enorme vijver van Anatolische muziek – afkomstig van een Aziatisch-Turks schiereiland – zo goed aanslaan. Het is niet eens zo heel toegankelijk, zeker niet voor dit tijdstip van de dag, maar mede door het geweldige spel van saz-speler Erdinç is de psychrock van de Nederlandse band wel enorm dansbaar. Een zonnetje is dan vrij toepasselijk – en gelukkig zijn de Vlielandse weergoden ons gunstig gezind. Dansen op een eiland met een graad of 22, we zijn een festival wel eens slechter begonnen.

Door naar de Open Plek voor William Fitzsimmons, die met een summiere, maar fijne begeleidingsband zijn gevoelige singer-songwriter-liedjes vol pathos probeert te brengen. Met dat pathos zit het wel goed, maar waar je in zo’n uurtje eigenlijk meegevoerd wil worden en jezelf wil (proberen te) verliezen in zijn gevoel, word je vooral in slaap gesust door de bebaarde Amerikaan. Zonde, want op plaat is zijn werk juist vaak wel goed en raakt het je (wél). Live blijft daar echter weinig van over; onder meer doordat de instrumentatie zijn stem regelmatig enigszins overstemt, terwijl dat juist het voornaamste fundament van zijn liedjes is. Snel weer door dus.

Naar White Denim bijvoorbeeld, dat precies het tegenovergestelde met ons doet: wakker schudden! De vuige rock met stevige flarden jaren zeventig erin verwerkt loopt als een tiet hier op Vlieland en naarmate het optreden vordert, worden de bandleden alleen maar beter. Muzikaal is het niet echt hoogstaand, maar daar bezoek je een White Denim-show ook niet per se voor, natuurlijk. Het zet aan om te dansen, om te headbangen en om – hoe suf dat ook klinkt – te swingen. Rock-’n-roll zoals-ie ooit bedoeld was, eigenlijk. Daar hebben deze mannen wel kaas van gegeten.

Weer terug naar de Open Plek, waar Julia Holter een schitterende set weggeeft. Het is ontzettend dynamisch, haar stem is voortdurend loepzuiver, maar wel continu tegen het randje aan en ze beschikt natuurlijk over haar eigen vijver vol met goede liedjes om uit te vissen Het is een set vol met verrassingen: het ene moment is het haast rechttoe rechtaan (folk)pop, terwijl ze vijf minuten later zichzelf weer laat verleiden tot een enorme, freakfolk-achtige uitbarsting. Natuurlijk is ‘Feel You’ hét nummer van de show, maar Holter bewijst nog zoveel meer in petto te hebben. Veelzijdigheid ten top, vraag dat maar aan de man zonder broek die van begin tot eind als enige onophoudelijk staat te dansen.

Theo Lawrence & The Hearts

Even later verplaatsen we ons naar het nieuwe Strand-podium, dat prachtig is en net achter de duinen bij de Bolder ligt. Het is even zwoegen om door al dat zand heen te komen, maar als je er eenmaal bent en lekker onderuitgezakt kunt genieten van Japanese Breakfast, dan is het dat ontzettend waard. Het ‘project’ van de Amerikaanse Michelle Zauner, dat eigenlijk al geen project meer is, ontstond eigenlijk doordat Zauners moeder kanker kreeg, waardoor ze haar oorspronkelijke band besloot te laten voor wat het was, terug te verhuizen en een soloproject te beginnen. Een uitmuntende keuze, want zowel debuut Psychopomp als het vorig jaar verschenen Soft Sounds From Another Planet staan vol met goede liedjes. Het is dan ook niet echt een verrassing dat dit live ook behoorlijk aanslaat, vooral dankzij de geweldige zang van de Amerikaanse – én dankzij de setting, natuurlijk.

Goed, maar weer naar het Sportveld, dat overigens ook geen verkeerde locatie is. Hoewel, dit jaar lijkt het wat meer volgebouwd te zijn dan de voorgaande jaren, dus daar moeten we in elk geval even aan wennen. Hoe dan ook (en veel belangrijker): Johan is terug! De band rondom zanger Jacob de Greeuw besloot er in 2009 een eind aan te breien, maar nadat De Greeuw realiseerde dat zijn voornaamste muzikale inspiratie toch vaak in de stijl van de – toch vrij iconische – Nederlandse band uitkwam, werd de band weer bij elkaar geroepen. Een meer dan uitstekend besluit, want het eerder dit jaar verschenen Pull Up stelde allesbehalve teleur. Hetzelfde geldt voor het optreden, die kleine dertig jaar ervaring die de band inmiddels in de benen heeft hoor je er wel aan af, zeg maar. Combineer dat met een ultieme hit als ‘Oceans’ en het is wel duidelijk dat we deze parel moeten koesteren.

Op naar een andere Nederlandse parel, in de vorm van Wende, die met haar dit jaar uitgebrachte MENS een groter publiek dan ooit lijkt te bereiken. (Uitverkochte) shows in Carré, de Melkweg, Down The Rabbit Hole en nu ook op Vlieland – de toch al zo uitgebreide carrière van de veelzijdige Nederlandse lijkt in een stroomversnelling te zijn geraakt. Meer dan terecht, overigens, want het is misschien wel de mooiste Nederlandstalige plaat die dit jaar is uitgebracht. Ze brabbelt, spreekt, krijst, zingt, heeft het zeker niet over de makkelijkste onderwerpen – ‘Buenos Aires’ gaat over een geliefde die veel op reis is, bijvoorbeeld – maar weet het op de een of andere manier wel altijd heel erg toegankelijk te houden. Live is ze misschien wat meer vervreemdend, maar raakt ze je wel met ieder nummer. Ze is heel innemend, maar tegelijkertijd ook heel intens, en weet de balans tussen intensiteit en toegankelijkheid perfect te bewaken. Een ongekend hoogtepunt.

We blijven er een beetje plakken, want even later staat Destroyer op hetzelfde podium. De Canadese band, gebouwd rondom voormalig – of in elk geval, soort van voormalig – The New Pornographers-lid Dan Bejar, draait inmiddels al twintig jaar mee, dus het verbaast niet dat hier een onwijs geoliede machine op het podium staat. Ze zijn met z’n zevenen, een bont gezelschap met onder meer blazers in de gelederen en produceren een stevige bak herrie. Echter, het is werkelijk perfect gecoördineerd en op elkaar afgestemd, het klopt volledig en daardoor ben je een vol uur lang compleet aan het podium gekluisterd. Je kan niet weg, al zou je het willen. Bejar en zijn mannen betoveren, bespelen je, terwijl de zanger zelf in zijn witte trenchcoat heel nonchalant over het podium wandelt, alsof het allemaal niks is. Wij weten wel beter. Dit is perfectie.

Over outfits gesproken, tijd voor headliner Róisín Murphy, die eens in de zoveel jaar weer eens een festival in Nederland aan komt doen. Een paar jaar geleden nog op Down The Rabbit Hole, dit jaar trekt ze weg van het vasteland en staat ze op Vlieland. Tussendoor deed ze onder meer een – naar verluidt – meer dan verdienstelijke show in Eindhoven en kwam er een nieuwe plaat uit. 98% van het eiland heeft vermoedelijk geen flauw idee wat de Ierse allemaal in haar repertoire heeft en kent haar vooral van monsterhit ‘Overpowered’ – en daar is helemaal niets mis mee. Je hóéft het ook helemaal niet te weten, want Murphy maakt van ieder nummer sowieso al een beleving. De verschillende outfits die ze door een uur heen allemaal aantrekt, dragen daar overigens ook wel aan bij. Het is echter niet die ene hit die het Sportveld platlegt, maar die andere. Je zou het haast vergeten, maar de zangeres was natuurlijk één helft van Moloko, dus natúúrlijk komt ook anthem ‘Sing It Back’ voorbij. Het mooie aan de manier waarop ze haar liedjes brengt, is dat vrijwel niets zo klinkt als op plaat. ‘Overpowered’ krijgt een stevige acid-vibe mee, ‘Sing It Back’ gaat in een ander tempo en iets steviger dan het origineel – dingen die ervoor zorgen dat je je geen seconde verveelt. Ze durven het hier op Vlie al langer aan om elektronische afsluiters te kiezen, maar dit is – tot nu toe – met een flinke afstand toch wel het grootste succes. Op naar dag twee.


Tekst: Juliën L’Ortye

Fotografie: Camila Wijnmalen