Into The Great Wide Open 2018: dag 3

De warmste dag van het festival is de zondag, niet in de laatste plaats omdat Ronnie Flex en zijn Deuxperience Band het vuurtje nog een beetje komen opstoken. Laten we beginnen bij wat ons het meeste opvalt: de enorme hoeveelheid hits. ‘Blijf Bij Mij’ (met Maan), ‘Fan’ (met Famke Louise), ‘Energie’ (met Boef), ‘Non Stop’, ‘4/5’ en zo kunnen we nog wel even doorgaan. Vrijwel iedere Ronnie-track gaat ‘viraal’ en de Rotterdammer mag dan ook oprecht een hitkanon genoemd worden. Het zingen gaat hem inmiddels ook een stuk beter af dan bijvoorbeeld een of twee jaar geleden en zo nu en dan durft-ie het zelfs aan om de autotune bijna te laten voor wat het is. Mooiste moment: als Ronnie de kinderen (opnieuw, want een traditie op Vlie) het podium op roept. Het zijn er nogal wat – hij lijkt er zelf ook van te schrikken. Deze kinderen worden daarna op keurige wijze door hem en zijn band, die de rand van het podium afschermt zodat er niemand afvalt, aan de achterkant weggeleid, terwijl het muzikale gezelschap vervolgens nog even het halve Sportveld verandert in een moshpit. Well played, Ronnie. Well played.

Terwijl St. Paul nog maar eens bewijst waarom het langzaam écht hoog tijd wordt voor een Pop Prijs-nominatie – Taylor Swift over het veld laten knallen, bijvoorbeeld – maken wij ons op voor wat op voorhand gezien werd als een van de hoogtepunten van het festival: Wilco’s Jeff Tweedy. Waarom hij hier op het toch al niet zo aandachtige Sportveld geprogrammeerd staat, is de grote vraag, maar misschien was het op eigen verzoek. Hoe dan ook, hij geeft een schitterend optreden weg en verdient eigenlijk veel meer aandacht en liefde dan hij hier van Vlie krijgt. Ja, de paar honderd mensen die wél echt naar hem luisteren, geven dat wel, maar eigenlijk zou Tweedy een grotere mensenmassa voor zich moeten zien. Dat maakt het natuurlijk niet minder mooi, maar zorgt er wel voor dat het minder imponerend is dan we hadden verwacht.

We trekken daarom langzaam naar de Open Plek voor Erlend Øye, ook wel bekend als ‘vriend van het festival’. Hij stond/was er vaker wel dan niet, of het nu met Kings Of Convenience, solo of in een andere opstelling was. Waarom-ie zo’n graag geziene gast is, bewijst hij ook dit keer, met zijn simpele, maar altijd even vrolijke gitaarliedjes die perfect bij het toch al zo lieflijke, vriendelijke festival passen. Het mag bij vlagen dan misschien wat gezapig zijn, als hij op het einde nog even krakertje ‘La Prima Estate’ laat klinken, danst heel Vlieland toch met hem mee. En terwijl we op de valreep van het festival nog even een cocktail met de naam Mango Madness testen, dansen we meer dan gewillig met hem mee.

Snel terug voor de Grote Afsluiter, die dit jaar toch wat minder groot is dan we vooraf hoopten. Hannah Williams & The Affirmations is de naam. Haar muziek doet vermoeden dat we hier te maken hebben met een band uit de jaren zeventig, maar niets is minder waar: Williams was toen zelf nog niet eens geboren. Je kunt haar (stem) herkennen uit Jay Z’s ‘4:44’ en daarmee is dan wel gelijk haar belangrijkste wapenfeit genoemd. Dat is niet per se kritiek, maar doet wel afvragen wat zij op deze spot te zoeken heeft. Neemt niet weg dat ze het best goed doet: haar stem is inderdaad zo goed als je verwacht van een band van dit kaliber en de groep muzikanten die ze om haar heen heeft verzameld, maakt het erg makkelijk om hier een uur lang naar te luisteren. Toch snakken we op een gegeven moment wel een beetje naar de Echte Afsluiter: St. Paul. Die stelt tenslotte nooit teleur.