Tuckerville 2018

Na de eerste editie in de Grolsch Veste in 2014 vindt Tuckerville 2018 net als vorig jaar plaats op het Rutbeek in Enschede. Dit jaar staan onder andere Danny Vera, Carrie Underwood en organisator Ilse DeLange op de mainstage van het festival dat een brug moet slaan tussen Twente en Nashville.

Met zijn krachtige stem kent Danny Vera weinig moeite om het publiek rond het hoofdpodium te bereiken. Net zo strak als het pak dat hij draagt is ook de set van de man uit Zeeland. Het colbertje gaat wel al snel uit, aangezien het met 21 graden en een lekker zonnetje perfect festivalweer is. Bijgestaan door zijn vaste bandleden en een aantal blazers zoekt Vera de interactie met het publiek door tijdens het nummer ‘L.O.V.E.’ iedereen met twee vingers in de lucht de liefde te laten verspreiden. Zoals altijd sluit hij af met ‘Folsom Prison Blues’ van Johnny Cash, dat goed past in de cowboysfeer van Tuckerville.

Een wandeling over het terrein brengt je langs een prachtige rode, typische Tennesee-schuur, genaamd The Barn. Hier staat de jonge Amerikaan Parker Millsap een heerlijke concert weg te rocken. Met zijn energieke gitaarmuziek, bijgestaan door een vliegensvlugge violist, in de sfeervolle houten schuur krijg je het gevoel per ongeluk te zijn beland op een ouderwetse boerenfuif. Zo krijgt Millsap, met zijn voor een twintigjarige opvallend doorleefde stem, de voetjes van de vloer en de handen op elkaar.

Publiekstrekker Carrie Underwood weet een grote menigte om de mainstage te verzamelen. Met haar zwaar gepolijste popmuziek weet ze een behoorlijke groep mensen die vooraan staan meerdere keren aan het gillen te krijgen. Van heinde en verre lijken mensen op het optreden van de zangeres af te komen, die voor het eerst op een Nederlands podium staat. Met veel dramatisch aangezette uithalen en een gelikte show krijgt het enthousiaste publiek precies waar ze voor gekomen zijn.

Op het strand vinden een aantal kampvuursessies plaats, waarvan die van Blackbird, (singer-songwriter Merel Koman) er één is. In een kring van mensen die om Koman en haar gitarist staan, zitten en liggen, heerst een relaxed en ongedwongen sfeertje. Deze wordt echter wel verstoord door het geweld van geluid dat bij The Crreek vandaan komt, waar Tom Grennan staat te spelen. Hierdoor wordt het onversterkte spel van Blackbird volledig overstemd. Ondanks dat brengt Koman haar teksten overtuigend en zelfverzekerd, wat het duo een daverend applaus oplevert van het kleine publiek.

Ook George Ezra krijgt de mensen enthousiast met zijn popsongs. Zijn pakkende nummers die hij live uitstekend uit weet te voeren zijn perfect voor dit festival. Met een biertje in de hand en genietend van de zon lalt de menigte voor het hoofdpodium lekker mee met hits als ‘Budapest’, ‘Don’t Matter Now’ en ‘Shotgun’.

Terwijl George Ezra zijn laatste nummers speelt stroomt The Barn langzaam vol voor het optreden van Isaac Gracie, die met zijn titelloze debuutalbum misschien wel een van de betere albums van dit jaar heeft gemaakt. Met zijn toegankelijke, zorgvuldig gearrangeerde rocknummers wordt hij gezien als een grote belofte en die reputatie maakt de 23-jarige Londenaar volledig waar. Gracie laat zijn eigen ‘Silhouettes Of You’ vloeiend overgaan in de Radiohead-klassieker ‘Creep’, waarmee hij het publiek, dat uit opvallend veel Gracie-fans lijkt te bestaan, laaiend enthousiast weet te krijgen. Absolute hoogtepunt van de show is het nummer ‘The Death Of You And I’, dat een rustig, western-getinte opbouw kent om abrupt in een keiharde rocker over te gaan. Tijdens de swingende, samba-achtige ritmesectie toont Gracies drummer ook zijn talent met een heerlijke solo en zorgt ervoor dat het volledig de pan uit swingt. Zo geeft Gracie in de kleine Barn een concert van grootse allure dat resulteert in het summum van Tuckerville.