Cat Power – Wanderer

Domino Records

Het leven kan je soms een ferme trap in je gezicht geven. Of twee, of drie. Dat deed het ook bij Chan Marshall, aka Cat Power. Mentale problemen, haar fysieke gezondheid die haar meermaals in de steek liet, geliefden die de benen namen, een alcoholverslaving en moeder worden. Al die ellende en mooie tijden en verschillende geluiden en verschillende persona liet ze door de jaren heen horen op negen platen.

 

Nu is daar nummer tien, Wanderer. Een kwetsbare plaat. Ze laat horen hoe ze meeging met alles dat haar kant op werd gesmeten. In plaats van het uit de weg te gaan, omarmt ze het met alles dat ze heeft. Soms klinkt ze op haar kleinst, met enkel haar piano en haar stem. Het volgende moment trapt ze terug met een track als ‘Woman’, waarop ze de handen ineenslaat met Lana Del Rey: ‘If you know people who know me / You might want them to speak / To tell you bout the girl or the woman they know / more than you think you know about me’. Je dacht dat je me kende? Denk nog maar eens na.

Maar vooral die stem, god, die magistrale stem, is haar grootste kracht. De manier waarop Marshall haar zinnen uitspreekt, twijfelend of soms juist zeer vastberaden, maakt dat ze op ingenieuze wijze vervlochten zijn met de muziek. De woorden bepalen meermaals het tempo en laten de kracht zien van haar stem en manier van zingen. Ze wegen zwaar. Het zijn niet enkel zinnen over een muziekstuk heen gezongen.

Zo laat ze een cover van Rihanna’s ‘Stay’ klinken als een compleet ander lied. Pas na een tijdje denk je, hé, heb ik dit nummer eerder gehoord? ‘I want you to stay’ klonk nog nooit zo anders, en minstens zo mooi. Net als je denkt te weten waar ze met haar stem naartoe gaat, glipt-ie snel tussen je vingers door. Of op het speelse ‘You Get’, een van de weinige nummers waar drums een grotere rol op hebben. Die worden gelijk weer op hun plek gewezen door Marshalls zang. Met ‘There’s nothing like ti-i-i-i-i-me’, schopt ze het tempo heerlijk in de war.

Voor het grootste deel van de plaat is dat prachtig en fijn. Het risico bestaat dat je aandacht soms kan verslappen, en dat gebeurt af en toe ook. ‘Nothing Really Matters’ voelt als een kabbelend beekje dat maar blijft voortkabbelen. Gelukkig is dat een uitzondering. En als dat het enige is waar we over mogen klagen, man, bless Cat Power.

Volg Cat Power:

Twitter
Facebook
YouTube
Instagram

8