Warhola @ EKKO, Utrecht

Het is suf, maar het werkt nu eenmaal zo: wanneer je een lid van een bekende band ziet optreden met een ander project, maak je in je hoofd toch even die vergelijking. Zo ook vanavond in EKKO bij Warhola, de groep rondom Oliver Symons. Hij maakt deel uit van het Belgische Bazart, de band die synthpop en indie met elkaar mixen tot kneiters van hits. Warhola pakt het anders aan. Met mysterieuze r&b en robotische autotune verandert Symons EKKO in een zwoele nachtclub, maar wel met een rauw randje.

De openingseer is aan ANNA-ROSE. Onder leiding van frontvrouw Anna-Rose Clayton maakt deze Amsterdamse band dansbare elektronische pop. Momenteel touren ze als een malle het land door met de Popronde, waar ze worden vergeleken met grote namen als Lorde en Mø. Begrijpelijk, met hun sensuele synths en krachtige attitude. Bijzonder spannend is het alleen nog niet. Nóg niet, want de momenten zijn er heus wel. Wanneer de beats donkerder worden en soms zelfs doen denken aan jaren tachtig new wave, is ANNA-ROSE veel boeiender. Meer van dat!

Door naar Warhola. Gehuld in classy wit met zwarte outfits en onder luid gejuich werpen de heren hun tracks een aardig gevulde zaal in. Weet je nog, hoe er vroeger maar lacherig gedaan werd over autotune? Dat heb je toch niet nodig als goede zanger en muzikant. Ben je mal. Gelukkig zijn er mensen als Symons die laten zien hoe autotune je zang nog eens extra kan verheffen tot extraterrestrial instrument. Zoals in ‘Lady’, dat je met z’n zware bassen even laat opstijgen. Ondertussen zwiert hij met z’n armen en pakt z’n dromerige blik de zaal volledig in, zoals tijdens het aanstekelijke ‘Jewels’. Soms laat het je afvragen of hij er überhaupt wel zin in heeft. Maar hé, met zulke extatische muziek stijg je vast zelf ook wel eens naar hogere hoogten. Kan gebeuren.

Op die momenten is er gelukkig nog altijd zijn band. Twee drummers recht tegenover elkaar die elkaar precies weten aan te vullen. Twee toetsenisten die de tracks net wat langer uitrekken en de setlist van club bangers laat overgaan in een muzikaal experiment. Juist het opzoeken van dat randje en de grens van catchy en experimenteel, maakt Warhola spannend. En laten we Symons’ ijzersterke stem niet vergeten, die van fluisterend naar keihoog schiet, zich telkens aanpassend aan het moment. En als-ie dan ook nog afsluit met ‘Promise’, is de avond compleet. De perfecte nazomer-soundtrack met een pianoriffje dat je voorlopig niet uit je hoofd krijgt. Debuutplaat Young Loving komt uit in 2019. Tot die tijd redden wij ons prima met dat deuntje.