Vive La Fête @ De Helling, Utrecht

Het verhaal is bekend: ex-dEUS-gitarist Danny Mommens en Els Pynoo werden zo ongeveer rond dezelfde tijd verliefd op elkaar als dat ze een band oprichtten. Hij moest op tour met de band, wekenlang. Ze wilden elkaars stem en muziek horen en bij zich dragen toen ze zo lang van elkaar gescheiden zouden worden (hoe zoet!) wat het begin was van Vive La Fête. Die fête is inmiddels al eenentwintig jaar flink gaande en brengt ons vanavond naar een uitverkocht De Helling in Utrecht, waar het elektropopduo met hun band laat zien dat ze nog steeds de allercoolste Belgen zijn.

De perfecte opener van de avond verschijnt in de vorm van Cordon Rouge, het French pop-project van producers Pim van de Werken en Marg van Eenbergen. Toen ze elkaars heimelijke liefde voor Franse muziek en de jaren zestig en zeventig ontdekten, moesten ze daar simpelweg iets mee. Het resultaat? Chansons met een goeie scheut elektronica en af en toe ook wat Engels. Franglais, dus. Nergens wordt het kitsch of een parodie op hun Franse voorbeelden. Zoals die verdomd dansbare single ‘Say It Like You Mean It’, waarbij de twee zuchtend zwoel zingen en Van Eenbergen af en toe een ondeugende blik het publiek inwerpt. Laten we hopen dat ze het net zo lang gaan volhouden als Mommens en Pynoo, want hier kunnen we geen genoeg van krijgen.

En dat kunnen we ook niet van Vive La Fête. Gelukkig vuren ze tijdens hun show alle hits op ons af. Propvol staat de zaal, en de eerste minuut dat de band het podium opstapt barst De Helling al helemaal uit haar voegen. Alle mannen met een dikke streep zwarte schmink bij hun ogen, Pynoo als stralend middelpunt van de band. Al bij opener ‘Nuit Blanche’ zingt en danst ze alsof haar leven ervan afhangt. Met bedwelmende synths en drums en Mommens’ smerige gitaarriffjes brengt de band je terug naar een duistere jaren tachtig new wave-club. Ook ‘Touche Pas’, met dat onmiskenbaar fijne synthdeuntje wordt luidkeels meegezongen. Pynoo mag dan veel dansen, het publiek volgt haar moeiteloos. Met ogen dicht, armen in de lucht: Vive La Fête is een heerlijke uitvlucht van de dagelijks sleur.

Van rustmomentjes is dan ook geen sprake. Het energielevel is van begin tot eind sky high. Dat Pynoo’s stem dan af en toe uit de bocht vliegt, deert eigenlijk niet eens. ‘Maquillage’ wordt uitgesponnen tot een grote elektro-achtbaan die maar blijft door denderen, ‘Noir Désir’ ontpopt zich van mysterieuze, dreigende synths tot keiharde gitaren. En het mooie is dat ze geen van allen het plezier van hun gezicht verliezen. Ze lachen, high fiven met fans op de eerste rij. Een meisje met een glitterjurk krijgt een vette duim van Pynoo. Zelfs wanneer het echt tijd is om te gaan, jammen ze nog heel eventjes door. Laat dat nog maar eenentwintig jaar doorgaan.