Fucked Up @ Melkweg, Amsterdam

Het is misschien wel een van de meest interessante bands van de afgelopen tien jaar, het Canadese Fucked Up. Het zestal speelt een soort experimentele post-hardcore wat geen post-hardcore wil zijn. Is het indie-punk? Is het art-punk? Wie het weet mag het zeggen, maar feit is wel dat elke plaat op haar eigen manier raak is. Dat was punkrock-opera David Comes to Live, dat was diens opvolger Glass Boys en dat is nieuwe plaat Dose Your Dreams.

In het kader van laatstgenoemde langspeler (ruim 80 minuten) staat de band in de Melkweg. Niet in de Oude Zaal, maar in een redelijk gevulde Upstairs. Hoe interessant de band muzikaal ook is, het gezelschap is nooit een commercieel succes geworden. Dat komt natuurlijk een beetje door de naam, door de flauwe artiestennamen die de heren en dame zichzelf hebben gegeven en ook een beetje door de uitstraling. Hoe anders de muziek; in beginsel post-hardcore/punk, maar met zoveel uitstappen richting indie, electro, shoegaze, operarock, dreamrock, cockrock, krautrock, disco en zo kan je eigenlijk nog wel een jaar doorgaan.

Fucked Up

En waar frontman Damian Abraham (ook bekend onder de artiestennamen Father Damian, Pink Eyes en Mr. Damian) op Dose Your Dreams een halve stap terug heeft gedaan, is hier live weinig aan te merken. Oké, hij blijft tegenwoordig óp het podium, maar het zijn zijn aanwezigheid en strot die de show dragen. Het is zijn stem die als een moker binnenkomt en dan dus niet over simpele punkrockritmes. Nee, Fucked Up is bij vlagen complex as fuck, maar het is elke keer weer drummer Jonah Falco (beter bekend als Mr. Jo, G. Beat of J. Falco) die het geheel vakkundig dichttimmert.

Al kan dit natuurlijk ook gewoon komen door de drie gitaristen. Ja, dus niet één, niet twee, maar drie gitaristen. En dan lang niet altijd als een lompe wall of sound, daar is Fucked Up dan nét weer iets te pretentieus voor. Live zorgt dat vooral voor een gelaagd geheel en voor een fatsoenlijke uitvoering van nummers die overal heen gaan. Fucked Up verandert namelijk soms meerdere malen per nummer van genre.

Knappe jongen die dat bijhoudt dus, maar het is telkens weer Abraham waar het geheel weer bij terechtkomt. Als een soort anker. Bij nummers van toen zoals ‘David Comes To Life’ van Hidden World of ‘Son The Father’ van The Chemistry Of Common Life tot ‘The Other Shoe’ van David Comes To Life en ‘Normal People’ van Dose Your Dreams. Elk nummer komt als een andere reis steevast bij dezelfde bestemming uit. En dan eigenlijk nooit gespeeld zoals ze dat op plaat deden. Soms in het Grote Stappen Snel Thuis-tempo, soms net wat voller. Deze veranderingen zijn uiteindelijk echt van grote meerwaarde en zo bewijst Fucked Up echt van buitencategorie te zijn. En dat als buitenbeentje.

Tekst: Jeffrey Zweep
Fotografie: Daniël De Borger