Sam Fender @ Melkweg, Amsterdam

Wie de blazers in Sam Fenders ‘Hypersonic Missiles’ hoorde, voelde dat Bruce Springsteen nooit ver weg kan zijn geweest in zijn muzikale opvoeding. Nu komen die blazers vanavond in een stijf uitverkochte Melkweg – die zelden zó vol stond – helaas uit een doosje. Maar The Boss komt gelukkig wél ‘echt’ voorbij. In de vorm van een ijzersterke cover van ‘Dancing In The Dark’ welteverstaan. Zoals eigenlijk alles wat de 25-jarige Brit doet, ijzersterk is.

Tijdens de 2018-editie van BBC’s Sound of… werd hij nog een beetje ondergesneeuwd door onder meer Sigrid en Khalid, artiesten die rap op weg zijn naar enorme (stadion)shows – Khalid verkocht in een handomdraai de Ziggo Dome uit en Sigrid overwon vorig jaar al op festivals en stond in dezelfde Melkweg – maar ook met Sam Fender kan het niet lang meer duren. Niet voor niks pronkt-ie al een tijdje op de affiches van onder meer Pinkpop en Down The Rabbit Hole.

Het is wel duidelijk waar we naartoe willen: Fender heeft talent. Sterker nog, hij heeft meer dan talent. Hij heeft het, zoals je dat dan zegt, allemaal. De looks, het charisma, het vuige Britse accent, de liedjes, de muzikaliteit en tot slot en vóóral, de stem. Er zijn weinig singer-songwriters die kunnen wat hij kan: met zo’n enorm volume loepzuiver blijven zingen. Da’s knap, zeker omdat het regelmatig behoorlijk de hoogte in gaat. Hij is zich ook bewust van de kracht van zijn stem. Een deel van de setlist voert hij in zijn uppie uit, alleen begeleid door (zijn eigen) gitaar.

Extra leuk is het vanavond dankzij een aantal van zijn vrienden die vanuit zijn hometown zijn afgereisd naar de hoofdstad, vermoedelijk om Fender een hart onder de riem te steken. Niet dat-ie dat nodig lijkt te hebben, overigens. Het levert echter wel een interessante interactie op; de zanger voelt sowieso goed aan wat de zaal wanneer nodig lijkt te hebben en verdeelt zijn energie en interactieve momentjes zo op de juiste manier.

Als je op deze manier al, zo vroeg in je carrière, zo goed bent, dan kan het haast niet anders dan dat er een gouden toekomst aan je voeten ligt. We kijken dan ook reikhalzend uit naar zijn debuutalbum begin augustus; die festivalshowtjes deze zomer lijken toch slechts een formaliteit.