Spider-Man: Into the Spider-Verse

(Sony Pictures Home Entertainment) Halverwege de ontknoping van de Marvel Cinematic Universe kwam Marvel samen met Sony Pictures met Spider-Man: Into the Spider-Verse. Een animatiefilm van de hand van mensen achter onder andere Lego Movie en 21 Jump Street die werkelijk niets te maken heeft met de MCU, maar verfrissend leuk is.

Interdimensionale fuck-up

In eerste instantie focust deze nieuwe film zich op Miles Morales en diens getroebleerde jeugd. De Afro-Amerikaanse tiener wordt net als Peter Parker gebeten door een radioactieve spin en ook hij ontwikkelt spinnenkrachten. In het New York van Miles is er meer aan de hand: schurk Wilson Fisk/Kingpin probeert door middel van een deeltjesversneller zijn overleden vrouw en zoon uit een ander universum terug te krijgen. Shit hits the fan en door Kingpins zoektocht komen meerdere universums samen.

Zo heeft Spider-Man: Into the Spider-Verse niet één, niet twee, maar liefst zes verschillende Spider-Mans. Naast de Miles Morales- en Peter Parker-versies van Spider-Man, zijn daar Gwen Stacy als Spider-Woman en de in anime-stijl getekende Peni Parker. Ook zijn er nog een zwart-wit getekende Spider-Man Noir en een bigversie genaamd Spider-Ham. Nee, echt.

Terug naar de film en Wilson Fisks interdimensionale fuck-up. Hij gaat letterlijk over lijken om zijn geliefden uit welk alternatief universum dan ook te krijgen. Daarbij krijgt hij hulp van Dock Ock, Green Goblin, Prowler, Tombstone en Scorpion. En hij heeft alle hulp nodig in het veel te lange eindgevecht. Had ik trouwens al gezegd dat onder andere Liev Schreiber (Wilson Fisk/Kingpin), Nicolas Cage (Spider-Man Noir), Hailee Steinfeld (Gwen Stacy) en Zoë Kravitz (Mary Jane Watson) hun stemmen hebben geleend aan deze film? Nou, bij deze dan.

Lust voor het oog

Dit is niet je typische superhelden animatiefilm. Spider-Man: Into the Spider-Verse is deels een buddy-comedy, deels family values, deels coming of age en deels schijnt aan alles. Maar vergeet even het plot en focus op het visuele deel, wil je?

De film is namelijk een lust voor het oog, met fantastische animaties in zowel 2d als 3d en een mengelmoes hiervan. Hierdoor krijgt de film een hele rijke diepte en wordt er een unieke sfeer neergezet. Het geheel is zichtbaar geïnspireerd door de comics, gezien de tekstballonnen, panelen en diverse effecten, maar is vrijwel nooit té comic-y. Dit komt door de bij vlagen haarscherpe animaties en de sterke cgi. Heel af en toe gaat het ook echt over the top en hierdoor is de film een visueel orgasme. Misschien wel de beste Spider-Man-film. Vijf sterren.