Fortarock 2019 – Zaterdag

Twee weken geleden maakte de organisatie van Fortarock bekend dat iedereen in het bezit van een entreekaart gratis een tweede persoon mee naar de tiende editie van het metalfestival mocht meenemen. Door het afzeggen van de gedroomde headliner (Slayer) viel de kaartverkoop tegen. Wat jammer en deels onbegrijpelijk is, want de line-up is ook zonder grote publiekstrekker een uitstekende staalkaart van de kwaliteit en variatie in het hardere genre. Gelukkig wierp de actie zijn vruchten af, want het is gezellig druk in het Nijmeegse Goffertpark.

Of het de brandende zonnestralen zijn of de aantrekkingskracht van de hypnotiserende riffs van Monolord, feit is dat de tent goed gevuld is als het Zweedse trio zijn mix van doom en stoner metal over de bezoekers uitrolt. De logge, op Sabbath-leest geschoeide gitaarklanken zijn verre van origineel, maar wel effectief. De Orange-versterkers op het podium geven het geheel een vintage klank, waar ook de spaarzame spookachtige orgelklanken aan bijdragen. Een goede binnenkomer.

Op het hoofdpodium speelt Atreyu zijn mengelmoes van emocore en heavy metal. Dit betekent love it or hate it-zang en klassieke gitaarsolo’s die alle kanten uitschieten. De band heeft er zichtbaar lol in, getuige ook de cover van Bon Jovi’s ‘You Give Love A Bad Name’.

In weerwil van de temperaturen buiten, opent Enslaved zijn optreden met het intro van hun black metal-klassieker Frost. En wanneer deze overgaat in het nummer ‘Loke’, staat er daadwerkelijk kippenvel op de armen. De band gaat in vijftig minuten kriskras door zijn veelzijdige oeuvre en zorgt er na een uitgesponnen progstuk voor de aandacht van het publiek niet te verliezen door de black-’n-roll van ‘Isa’ in te zetten. Ook hebben de Noormannen een primeur in petto: voor het eerst speelt de band het met viking chants opgetuigde ‘Havenless’ op een festival. Als er dan ook nog afgesloten wordt met een nummer van hun debuut-ep uit 1993 is het hek van de dam.

Eveneens in noordelijke sferen verkeert Myrkur, het alter ego van model, actrice en vooral muzikante Amalie Bruun. Haar microfoonstandaard is versierd met stukken bos en de donkere folk-black metal sluit hier goed bij aan. Gesteund door een geoliede band bezweert ze de festivalweide met haar feeërieke zang. Die wordt zo nu en dan onderbroken door de gemene krijs die Amalie ook in haar repertoire heeft. Hoogtepunt van de set is het dreigende ‘Ulvinde’ met het hemelse ‘Norway’-refrein.

In de tent brengen Uncle Acid And The Deadbeats hun psychedelische rock ten gehore. Dat betekent fuzz-gitaren, bluesy basspel en Lennon-achtige vocalen. Ondanks een aantal uitstekende singles begint de muziek van de band na verloop van tijd redelijk eenvormig te klinken. Dit kan niet gezegd worden van het gemaskerde Utrechtse Laster. De band speelt tegelijkertijd in Hank’s Garage, de vervanger van het theaterpodium van voorgaande Fortarock-edities. De in het Nederlands zingende band brengt naar eigen zeggen Obscure Dance Music. Dat komt in de praktijk neer op dissonante riffs, proggy baspartijen a la Ved Buens Ende en Deafheaven-achtige black metal-uitbarstingen. Misschien dat een donkere club een beter decor was geweest, maar dit optreden is geen verkeerd visitekaartje.

Het hoofdpodium is van zes tot negen uur Fins territorium. Eerst speelt Amorphis een goed ontvangen show, waarin frontman Tomi het publiek aan zich weet te binden. De nadruk ligt daarbij op de albums die ze met hem opnamen. Vette riffs met brute zang worden afgewisseld met melodieuze passages. Dat hun eigen drummer door ziekte afwezig is, staat de kwaliteit van het optreden niet in de weg. Daarna is het tijd voor Alexi Laiho en zijn Children Of Bodom die onverminderd populair blijven met hun mix van virtuoos gitaarspel en catchy toetsenwerk. De band speelt een greatest hits-set die bij een groot deel van de festivalgangers goed in de smaak valt.

Vorige maand verraste Cult Of Luna met hun eerste nieuwe nummer sinds 2013 – hun samenwerking met Julie Christmas niet meegerekend. Met dit ‘The Silent Man’ trapt het zevental zijn set van vandaag af. Geruggensteund door fel tegenlicht trekt de band een muur van geluid op, waarover gitarist Fredrik Kihlberg zijn oerbrul uitstoot. Dat er drie gitaristen en twee drummers tegelijk te horen zijn, maakt het soms wat lastig om te volgen wat er allemaal op het podium gebeurt, maar de beukende sludgepassages en postrockleads bieden overwegend genoeg houvast. Het gebruik van elektronica geeft de muziek een wat machinaal karakter, maar de band blijft organisch klinken dankzij het dynamische drumwerk, wat vooral in de steeds sneller gespeelde climax van het sublieme ‘Ghost Trail’ tot uiting komt.

Afsluiter in de tent is de supergroep Bloodbath. Zanger “Old Nick” Holmes ziet er vandaag uit als een kantoorklerk die per abuis in een splatterhorrorfilm is beland en straalt een enthousiasme uit dat hij Paradise Lost nogal eens lijkt te ontberen. Ook de rest van de band hakt en zaagt zich vol begeestering door een set vol oldschool death metal-knallers, waaronder publieksfavoriet ‘Eaten’. Het recente album The Arrow Of Satan Is Drawn bevatte dankzij de inbreng van inmiddels weer vertrokken Craft-gitarist Joakim Karlsson een scheut black metal, wat voor de nodige afwisseling zorgt aangezien er maar liefst vier nummers van deze plaat voorbij komen.

Wie zei er iets over het ontbreken van een goede headliner? Behemoth kwam, zag en overwon. Sinds The Satanist is de band bezig aan een opmars waarvan het einde wellicht nog niet in zicht is. Doordat de Polen mogen afsluiten op het hoofdpodium, kunnen ze flink uitpakken qua show. Imposante microfoonstandaards, vlammenwerpers, rookmachines die een omgekeerd kruis vormen en de omtrek van Nederland op de achtergrondvisuals; geen enkele moeite wordt gespaard. Voor de ‘ballade’ ‘Bartzabel’ dost zanger Nergal zich, net als in de videoclip, uit als een antichristelijke paus.

‘It feels so good to be alive,’ zegt de frontman, die genas van leukemie, halverwege het optreden en het is aan hem te zien. Behemoth musiceert met een gretigheid die zeldzaam is voor een band die zover in zijn carrière is. Naast de uitgekiende show kan de band bogen op een aantal uitstekende composities. In het slepende ‘Ov Fire And Void’, worden dreigende gitaarpartijen, waar Behemoth patent op heeft, gecombineerd met onmenselijk strak drumwerk. Behemoth bewijst dat zijn plek bovenaan de affiche verdiend is.

In Hank’s Garage gaat daarna het feest nog even door met Ploegendienst. Dee meeste festivalgangers begeven zich dan al voldaan op weg naar huis, of naar hun tent om zich op te maken voor festivaldag twee. Hopelijk kunnen we ook volgend jaar weer van Fortarock genieten, want aan de sfeer en kwaliteit van het geboden programma ligt het zeker niet.