Andrew Bird @ Paradiso, Amsterdam

Het laatste wapenfeit van Andrew Bird kwam onlangs uit en draagt de naam My Finest Work Yet. Maar zet de multi-instrumentalist daarmee ook zijn beste tour neer? Die vraag is moeilijk te beantwoorden, maar dat Bird vanavond weer een geweldige prestatie levert in Paradiso, staat vast.

Dat Andrew Bird veel aanstekelijke fluitmotiefjes in zijn repertoire heeft, is bekend. Maar met ‘Sisyphus’ opent de Amerikaan zijn ijzersterke set direct met het meest catchy fluitje van allemaal. Geen opwarmertjes, het publiek hangt vanaf de eerste seconde aan de getuite lippen van de man met een viool onder zijn kin en een bolhoed op zijn kruin.

Meteen na de laatste noot van de opener blijkt dat de hoge temperatuur in de uitverkochte, Grote Zaal van Paradiso het enthousiasme van het publiek niet weerhoudt om zijn eerste daverende applaus te geven. Dat is zo luid dat het zelfs even aanhoudt als het tweede nummer van de avond, het prachtige ‘Bloodless’, al is ingezet.

Vervolgens houdt Bird met ‘Olympians’ en ‘Cracking Codes’ de volgorde van zijn laatste album aan. Daarmee geeft hij wel meteen het sterkste deel van zijn laatste worp prijs. Dat doet de vraag rijzen of hij niet te vroeg op de avond al zijn kruit verschiet. Maar dat dat niet het geval is, bewijst Bird vervolgens lied na lied.

Na de steengoede openingsnummers van zijn laatste album, doet Bird er met een van zijn ‘oudjes’ er nog een schepje bovenop: het soulvolle en bluesy ‘Why’, waarmee de liedjeskunstenaar een andere kleur van zijn palet laat zien, mag – zeker gelet op het oorverdovende applaus en gejuich – tot een van de vele hoogtepunten van de avond worden gerekend.

Echter, hiermee heeft de 45-jarige muzikant nog lang niet al zijn klasse getoond. Zo weet Bird moeiteloos over te schakelen van het donkere ‘Why’ naar het meer lichtvoetige ‘Truth Lies Low’. En creëert hij samen met zijn bandleden plots een intiem kampvuursfeertje door een semi-akoestische versie van ‘Give It Away’ te spelen. Bij een indrukwekkende vertolking van ‘Capsized’ worden alle registers opengetrokken.

Indrukwekkend is ook de toegift van de zanger, als hij samen met bandlid en gitarist Madison Cunningham (die ook het voorprogramma voor haar rekening nam) een ingetogen cover brengt van John Hartfords ‘Gentle On My Mind’. Afwisselend nemen ze de vocalen voor hun rekening, maar als ze samen een passage ten gehore brengen, schikt Bird zich in een rol als tweede stem en gunt de hoofdrol aan Cunningham. Daardoor komt dit prachtige, kleine nummer geweldig tot zijn recht.

Met een ijzersterke setlist, een combinatie van oud en nieuw werk en veel verschillende klanken, trakteert de fluitgrage Bird zijn publiek op een concert dat geweldig begint en geweldig eindigt, zonder tussendoor ook maar een moment te verslappen. Het allerlaatste applaus houdt dan ook lang aan, waarna het publiek onbewust al fluitend huiswaarts keert.