Tool @ Ziggo Dome, Amsterdam

Bijna twaalf jaar na de laatste show op Nederlandse bodem staat Tool in een uitverkochte Ziggo Dome. Nog steeds is 10,000 Days het laatste wapenfeit van de band, al krijgen we gelukkig wat nieuw materiaal te horen gedurende de avond. Sinds de show op Lowlands van 2007 is er weinig veranderd. Maynard James Keenan is achterop het podium te vinden, herkenbaar aan zijn hanenkam. Naast en voor hem de mannen die het instrumentale aspect verzorgen. Achter de band, en zo nu en dan voor, gigantische projecties van de voor Tool kenmerkende kunstzinnige visuals. Vooral het werk van kunstenaar Alex Grey is onlosmakelijk met de Amerikaanse band verbonden. De meeste mensen zullen zich zijn artwork van Lateralus en 10,000 Days goed voor de geest kunnen halen.

De set begint met ‘Ænema’ alvast lekker. Aanvankelijk staat het geluid van de zang en instrumenten niet helemaal goed op elkaar afgestemd en lijkt Keenan zijn keel nog te moeten smeren. Twee zaken die na tweede nummer ‘The Pot’ alweer zijn vergeten. Tool werkt het lijstje met greatest hits af en stuurt via tweeluik ‘Parabol’ en ‘Parabola’ naar een nieuw nummer dat de werktitel ‘Descending’ heeft meegekregen.

Tool maakt muziek met een bepaalde gelaagdheid en nummers die over het algemeen langer duren dan een gemiddeld radiohitje. Hoeveel luisterbeurten heeft het de gemiddelde fan niet gekost om alle baslijntjes en andere geluiden van bijvoorbeeld ‘Schism’ uit het hoofd te leren? Met dat in het achterhoofd is het na twaalf jaar misschien niet te beste zet om twee uitgesponnen nieuwe nummers te laten horen, drie zelfs als je naast ‘Invincible’ drumsolo ‘CCTrip’ nog meetelt. Daardoor slaat de sfeer in sommige delen van de zaal een beetje dood.

Al heeft het ook wel iets dappers en past het bij de band. Over die nieuwe nummers valt nog weinig zinnigs te zeggen. We weten dat Keenan fan is van het spirituele en dat samen met drummer Danny Carey’s wiskundige achtergrond graag in hun muziek verwerkt. De nieuwe nummers bevatten op het eerste gehoor de voor Tool bekende tempowisselingen, intermezzo’s, spacy geluiden, basriffs en zware drumpartijen. Het tempo lijkt wel iets minder hoog en de focus dreigt iets meer op het instrumentale te liggen. Weer een nieuwe fase, dus we kunnen reikhalzend uitkijken naar de nieuwe plaat, die op 30 augustus zal verschijnen.

Dankzij ‘Intolerance’ en ‘Jambi’ wordt het publiek weer wakker, maar het is tijdens afsluiter van de reguliere set ‘Forty Six & 2’ dat er luidkeels meegezongen wordt over hoe er in onze schaduwkant van alles plaatsvindt waar we geen grip op hebben. Na een wat lange pauze en de drumgeluiden van Carey worden het bas- en gitaarloopje dat ‘Vicarious’ inluidt met luid gejuich ontvangen. Hoofden gaan heen en weer, alsof het gemis van twaalf Tool-loze jaren in deze korte tijdspanne goedgemaakt moeten worden. Met afsluiter ‘Stinkfist’ wordt dat nog eens dunnetjes overgedaan en na twee uur zit het optreden erop.

‘The Grudge’, ‘No Quarter’ en ‘Prison Sex’, zomaar wat nummers die vanavond niet gespeeld zijn. Dat zijn bijzaken. Tool heeft bewezen nog altijd in topvorm te zijn. Keenan (zang), Carey (drums), Justin Chancellor (bas) en Adam Jones (gitaar) ogen gretig. Het harde anti-fotobeleid dat vanavond gold mag vaker ingevoerd worden. Geen vervelende omhooggehouden schermpjes en de focus volledig gericht op het podium en de muziek. Tool zal ongetwijfeld – en hopelijk – niet nog twaalf jaar op zich laten wachten om meer nieuw materiaal te laten horen.