Down The Rabbit Hole 2019: dag 1

Toch best verwonderlijk en knap, hoe MOJO in een paar jaar tijd, in het overvolle festivallandschap van vandaag de dag, Down The Rabbit Hole neer heeft weten te zetten als een ijzersterk festival dat net als ‘grote broer’ Lowlands ieder jaar weer ruim van tevoren uitverkoopt. Dit jaar presenteren ze misschien wel het grootste en beste programma tot nu toe, met onder meer Editors, Grace Jones, Vampire Weekend, Foals en Underworld als grote namen.

We beginnen de eerste dag, na de nodige – en gebruikelijke – camping- en opbouw-ellende, bij Ronnie Flex en zijn Deuxperience Band. Down The Rabbit Hole is het enige ‘grote’ festival waarmee hij in deze formatie nog niet gestaan heeft, dus het werd ook wel een keer tijd dat hij ook dit evenement op de zegekar mocht binden. Dat doet-ie dan dus ook. Toegegeven: het is niet zijn beste show. Qua zang is het bij vlagen echt ondermaats en ook zijn band heeft wel eens wat scherper en strakker geklonken. Het is hier en daar wat flauwtjes, maar zelfs op een mindere dag heeft Ronnie een van de beste hiphopshows van Nederlandse bodem in petto. Aan zijn enthousiasme ligt het overigens niet – wanneer wél, trouwens – want knallers als ‘Energie’ en ‘4/5’, van de briljante trap-mixtape Nori, worden met volle overtuiging gebracht, een dansende en zo nu en dan voorzichtig twerkende Hotot tot gevolg.

Door naar de Fuzzy Lop, ook zo’n fraai konijnenras trouwens, voor Low. Een van de spannendste acts op dit festival, althans, op voorhand. Eenmaal aangekomen in de tent blijkt dat vies tegen te vallen. Dat ligt niet zozeer aan de Amerikanen zelf, maar des te meer aan het waardeloos afgestelde geluid en het feit dat de tent gevuld is met kakelend volk. Mensen nemen doodleuk de dag door, de rest van het festival, vorige week en ja, wat eigenlijk niet, terwijl je je bij een band als deze juist volledig moet overgeven aan wat je voorgeschoteld wordt. Het volumeniveau maakt het al niet makkelijk om dat te doen, maar als er vervolgens ook nog eens aan de lopende band doorheen wordt geouwehoerd, blijkt het uiteindelijk echt een lastig verhaal. Doodzonde.

De hitte dwingt ons om af en toe even een tandje terug te schakelen, dus we vervolgen onze weg uiteindelijk bij Rolling Blackout Coastal Fever, de band die al een jaar of twee, drie, nét onder de radar blijft hangen. Vorig jaar deden ze Lowlands aan, alleraardigst, en ook op Down The Rabbit Hole klinken platen als ‘French Press’ en ‘Talking Straight’ als een klok, ondanks het (wederom) ronduit slecht afgestelde geluid. Zeker achterin de Fuzzy Lop is het om te janken, maar goed. Je kan erover mekkeren – doen we ook! – maar het is wat het is. Het doet gelukkig weinig af aan de kwaliteit van de Australiërs, die over zo’n waslijst aan goede nummers beschikken dat ze zich prima staande weten te houden in deze snikhete tent.

Tien meter verder staat een klein buitenpodium dat het Future Fuzzy Field gedoopt is, ideaal voor elektronische acts als Peaking Lights, maar ook voor dj’s, zoals De Sluwe Vos & Sjamsjoedin, die de handen ineen hebben geslagen. Dat deden ze eerder dit jaar al op de ijzersterke track ‘Never Know’ – en ook als live-duo blijkt het heel goed te werken. Ze draaien aan de lopende band goed behapbare platen en wisselen een beetje af tussen house en de wat lichtere, melodieuze techno – en dat werkt als een tiet. Het wordt ook maar voller en voller bij het podiumpje, iets dat we hier de hele dag eigenlijk nog niet gezien hebben. Het zit ook een beetje op de route tussen de Fuzzy Lop en de rest van het terrein, maar de twee Nederlanders beklijven (blijkbaar) zodanig dat er toch veel volk blijft plakken. Niet meer dan terecht.

Even later is het – eindelijk – tijd voor Editors, vermoedelijk de grootste band op de line-up. Iemand merkt, terecht, op: “Het is echt een vuurwerkband geworden, hè?” En ja, dat zijn ze inmiddels ook wel een beetje. Tom Smith en zijn collega’s moeten er wel echt op gaan letten dat het niet too much wordt – ze hebben niet veel meer poespas nodig. De (hand)gebaartjes van Smith zijn soms al aan de overdreven kant, maar soit. Het knappe aan de Britse festivalveteranen is dat ze, ondanks dat je precies weet wat je ervan kan verwachten – en ze bovendien precies dat doen wat je verwacht – tóch zo’n immense spanningsboog op weten te bouwen in de anderhalf uur die ze op het podium staan. ‘No Harm’ bijvoorbeeld, als afsluiter van de reguliere set, waarin Smith, gesteund door sluimerende, maar snijdende synths, maar blijft opbouwen en opbouwen naar de climax die eigenlijk voortdurend uitblijft. Het is tekenend voor Editors anno 2019 en de nieuwe richting die ze de afgelopen tijd zijn opgegaan. Het is jammer dat de nieuwste, beetje in de luwte uitgebrachte single ‘Frankenstein’ als afsluiter van de set dient, want dat voelt uiteindelijk toch een beetje als een koude kermis. Maar goed, als zelfs die misser geen nare bijsmaak oplevert, dan weet je dat het goed is. Klasbakken.