Down The Rabbit Hole 2019: dag 2

Weersvoorspellingen zijn er maar om met een korrel zout te nemen, zo blijkt op de tweede dag van Down The Rabbit Hole. Zon, bewolkt, regenbuien, droog, zon, enzovoorts. Uiteindelijk is Balthazar de grootste dupe van het wispelturige klimaat in Beuningen. Hoewel… Dupe?

De tweede dag van het Gelderse festival – om er maar een provinciale draai aan te geven – begint bij Cory Henry & The Funk Apostles. Op voorhand een naam die vooral dient om het programma op te vullen, maar eenmaal op de heuvel bij de Hotot beland, blijkt dat hij veel meer is dan dat. Henry is veelvuldig gastmuzikant van Snarky Puppy, en dat is-ie niet voor niks. De muzikaliteit druipt er van af bij die strak geregisseerde band van ‘m, inclusief die meer dan uitstekende zangeres, die, zeker op het einde, de show steelt. Een goed begin van de zaterdag.

Op naar de Teddy Widder voor Maribou State. De Britten, getekend op het toonaangevende Ninja Tune-label, maken sinds Kingdoms In Colour een werkelijk stormachtig (doorbraak)jaar mee, geholpen door onder meer Khruangbin en Holly Walker. Die laatste is ook mee op tour, en waar je zou verwachten dat alles bij hen uit een ‘doosje’ komt, is het tegenovergestelde waar. Plots staat er een complete liveband op het podium, vierkoppig, met gitaarlijntjes die zomaar uit de set van Altin Gün, een dag eerder, weggelopen konden zijn. Je vraagt je op voorhand af wat je kan verwachten van een act als deze, maar als blijkt dat het ook live staat als een huis… Dan ben je wel om. Maribou State zou zomaar nog tien, vijftien jaar mee kunnen.

“If you like chubby boys, singing sad songs (…)”. Het is zo tekenend voor de man die Lewis Capaldi is. Zichzelf niet serieus nemend, aan de lopende band grapjes maken; hij zou hier net zo goed een stand-up kunnen doen en alsnog leuk zijn. Dat doet-ie overigens niet. In plaats daarvan pakt de Schot, met een geweldig accent, de Hotot volledig in. Het is het jaar van zijn grote doorbraak, en hij neemt het ervan, zoveel is duidelijk. Een week eerder kwam Capaldi op Glastonbury op door de draak te steken met Noel Gallagher. Je moet van goeden huize komen om daarmee weg te komen, maar die weergaloze strot van hem helpt natuurlijk. Waren er maar meer singer-songwriters zo.

Terwijl de ene na de andere regenbui over de Groene Heuvels neerdaalt, staat een complete poncho-gemeenschap bij de Hotot voor Balthazar. De Belgen timmeren – inclusief een soloprojectje hier en daar – al jaren aan de weg, maar het lijkt erop alsof ze dit jaar eindelijk écht doorgebroken zijn in Nederland. Vorige week veegden ze Werchter nog volledig op, en vanavond mag het Beuningse festival eraan geloven. Dat heeft niet alleen te maken met de (wederom) geweldige plaat die ze eerder dit jaar opleverden, maar ook met de scherpte waarmee redelijke setlistklassiekers zoals ‘The Boatman’ en ‘Blood Like Wine’ gespeeld worden – een continu meezingend veld tot gevolg. En terecht.

Op naar de Fuzzy Lop voor de Engelse grime-sensatie Slowthai, die eerder dit jaar een van de meest spannende en boeiende (Britse) albums sinds tijden uitbracht. Wie filmpjes van Glastonbury keek, zag al dat Tyron Frampton die ijzersterke songs óók live als een bom liet inslaan. Down The Rabbit Hole is daarop geen uitzondering, zoveel blijkt wel als we een kwartier of wat onderweg zijn. Drie moshpits verder, de eerste wall of death is al door Frampton geregisseerd en bovendien (en niet geheel onbelangrijk) is het muzikaal ook nog eens steengoed. De 24-jarige rapper is razendsnel, maar tegelijkertijd vlijmscherp én goed verstaanbaar, en doet dat allemaal met dat typische schofterige, vermakelijke lachje van hem op zijn gezicht. Een zegetocht die z’n weerga niet kent.

Wie ook met een aardige zegetocht is dit jaar, is het Nederlandse duo van Amy Root. Het Future Fuzzy Field is niet het meest makkelijk te overtuigen en te bespelen podium van het festival, maar de Rotterdammers draaien er hun hand niet voor om. Ze hebben inmiddels ook wel de nodige kilometers gemaakt, dankzij shows op onder meer Grasnapolsky, Best Kept Secret en CATCH. Ze zijn er echter niet minder zenuwachtig op geworden, getuige de strakgespannen koppies. Maar… Als eenmaal duidelijk wordt dat ze het veldje niet leger, maar juist voller spelen en als Klangstof’s Koen van der Wardt (met wie ze ‘Alike’ maakten) nog even langs is geweest, maakt de spanning plaats voor opluchting en tevredenheid. Gezien hun ontwapenende houding én de hele goede liedjes, is het ze van harte gegund.

De ene band is de andere niet, zeker niet op Down The Rabbit Hole. Van Amy Root sprintten we weer snel terug richting de Hotot, voor niemand minder dan Vampire Weekend. Terug van weggeweest noemen we dat dan – en het mocht ook even duren. Maar liefst zes jaar zaten er tussen het Grammy-winnende Modern Vampires Of The City en Father Of The Bride, dat dit jaar verscheen. De grote vraag? Hoe klinken de New Yorkers zonder Rostam Batmanglij, samen met frontman Ezra Koenig de grote smaakmaker van het stel, die in de tussentijd de band verliet. Het antwoord is simpel: live merk je er eigenlijk niet zo heel veel van. Het loopt als een trein, soms misschien wel een beetje té soepel, waardoor er niet echt een concreet hoogtepunt te benoemen valt. Ja, ‘A-Punk’ als festivalanthem klinkt natuurlijk leuk, ‘Cape Cod Kwassa Kwassa’ is een leuke verrassing zo vroeg in de set, maar verder is het niet zo steengoed als je op voorhand zou verwachten. Gelukkig volgt er nog een herkansing de AFAS Live.

Nee, dan Underworld. De veteranen vormen, net als Editors een dag eerder, wederom een geweldige headline, eentje waar ze bij Best Kept Secret als concurrent van DTRH best jaloers op zullen zijn. Maar… Wat kunnen we nou precies verwachten? Nou, de mokerharde samenwerking met de Londense DJ Ø [Phase] bijvoorbeeld, een van Underworld’s meest recente nummers. Wellicht nog niet bij velen heel bekend, maar wel een plaat die zo’n veld stevig laat dansen. Sowieso lijkt het erop alsof de Engelsen ervoor gekozen hebben om het niet te moeilijk te maken, maar juist de gashendel flink open te draaien. Een slimme zet, want zo hebben niet alleen de veertig- en vijftigjarige puristen (die Underworld al langer kennen) het naar hun zin, maar staan ook de twintigers met hun vuisten in de lucht – en niet alleen op ‘Born Slippy’. Een heuse prestatie.