Down The Rabbit Hole 2019: dag 3

De derde festivaldag van Down The Rabbit Hole 2019 begint voor ons bij LP, de initialen van Laura Pergolizzi, die anders dan haar naam doet vermoeden ‘gewoon’ uit Amerika komt. Ze maakte vooral furore als songschrijver voor anderen, zoals Rihanna en Backstreet Boys, maar brak dankzij ‘Lost On You’ een paar jaar geleden ook solo eindelijk door. Onbegrijpelijk overigens, getuige de werkelijk afgrijselijke liveact die ze hier neerzet. Ieder nummer zit vol met mega-aanstellerig gezongen quasi-hooks, waardoor je vanaf het begin af aan al murw gebeukt wordt. Werkelijk alles aan deze act is vervelend en vermoeiend, van haar Dylanesque hoedje tot aan de ukulele die ze in haar handen vast heeft. Snel wegwezen.

De keuze tussen David August en Amber Arcades is een hele lastige, dus nadat we van allebei een beetje meekregen, melden we ons even bij AURORA. De Noorse zangeres lijkt haar momentum de afgelopen tijd een beetje te zijn verloren, getuige de manier waarop ze het podium staat. Ze was al niet de meest luchtige act, maar voorheen werkte haar verraste blik en brede lach nog wel eens ontwapenend, maar dat heeft inmiddels plaats gemaakt voor zoveel overdreven dromerige en zweverige fratsen, dat het al heel snel op je zenuwen gaat maken. Tel daarbij op dat we de uithalen inmiddels wel redelijk op ons duimpje kennen, en het leuke is er wel vanaf. Het gaat nog een hele kluif zijn om de boel weer op de rit te krijgen.

In plaats van op tijd richting de Hotot voor Beirut, kunnen we – nadat ze cancelden wegens stemproblemen van de zanger – ons nu focussen op Ronnie’s eigen band die The Deuxperience Jam speelt. Wie Ronnie wel eens gezien heeft met de muzikanten, weet dat het niet zomaar de eerste de beste band is. Integendeel: het uitgebreide collectief heeft onder meer een ijzersterke ritmesectie én beschikt over hele goede achtergrondzangeressen. Ronnie zelf zit verstopt achter de speakers goedkeurend te grijnzen, en komt uiteindelijk ook nog even tevoorschijn. Hits als ‘Energie’ klinken dan opeens heel anders, veel gelaagder en rustiger, maar dan zonder de hitpotentie te verliezen. Best knap, en daarmee dan ook een hoogtepunt van de laatste dag.

Een ander (en daarmee gelijk het laatste) voordeel aan het wegvallen van Beirut, is dat we geen megasprint in hoeven te zetten om op tijd bij Rosalía te zijn. De Spaanse zangeres is dé sensatie van het jaar en, zo weten we een uur later, dé boeking van dit festival. Want wauw, wat een krankzinnig goede show zet ze neer. Met haar vorig jaar verschenen plaat El Mal Querer schoot ze zichzelf de bekendheid in en zo te merken is ze voorlopig niet van plan om daar ooit nog weg te gaan. Integendeel: getuige die perfecte, gelikte show inclusief zangeressen en een stel muzikanten aan de weerszijde van het podium. Vooral die handklapjes, waarvan je op voorhand zou verwachten dat ze uit een doosje zouden komen, zijn werkelijk perfect uitgevoerd – en hetzelfde geldt overigens voor de stem van de Spaanse schone. Halverwege het optreden zit er opeens een heel a capella stukje in, waarbij je goed kan horen hoe goéd Rosalía kan zingen. Hoogtepunt van het festival? Hoogtepunt van het jaar. Laat die grote concerttour maar komen.

Wie ook zo’n groot concerttourtje kan gebruiken, is Foals. De Engelse band koos eerder dit jaar voor een show in Paradiso die, niet geheel verrassend, binnen een nanoseconde uitverkocht en ook hier op Down The Rabbit Hole staat het stampvol bij de band die inmiddels al zo’n vijftien jaar festivalweides plat speelt. Daar is vanavond geen uitzondering op, niet in de laatste plaats dankzij de überklassieker ‘Spanish Sahara’, die ze (gelukkig) ook weer eens een keertje spelen. Hetzelfde geldt overigens voor ‘Two Steps, Twice’ – en zo kunnen we nog wel even doorgaan wat de setlist betreft. We worden verwend, zoveel is duidelijk, en niet alleen omdat frontman Yannis Phillipakis er weer erg goed uit ziet. Alleen maar ‘bangers’ hebben ze nog voor ons in petto, gilt-ie richting het publiek. Een raar iets om te zeggen over je eigen werk? Misschien. Hij heeft echter wel gelijk. En zo pakken ze ook Down The Rabbit Hole in.

Vorige week stond Robyn nog in de AFAS Live (in plaats van anderhalve maand eerder in de Melkweg) en wie daar naartoe wilde, kon vlak voor de show nog voor een prikkie een kaartje op Ticketswap kopen. Naar het schijnt was het een van de beste popshows sinds tijden, dus het is geen verrassing te noemen dat de Zweedse koningin ook hier een stampvolle tent voor zich ziet. Die indringende blik van haar, dat hagelwitte jurkje dat ze aan heeft, de aankleding van het podium: alles aan Robyn is interessant en intrigerend. Des te groter is de ontlading als ze, net op het moment dat er stevig gedanst kan gaan worden, plots ‘Dancing On My Own’ inzet. Ze hoeft de vocalen niet eens meer voor haar eigen rekening te nemen: de volledig euforische Teddy Widder zingt het wel. Geweldig.

Waar het vervolgens verrassend druk is, is bij Agar Agar. Je zou verwachten dat de Hotot stampvol staat voor Janelle Monaé, die tegelijkertijd met de Franse, melodische techno-act geprogrammeerd is, maar terwijl het daar best rustig is, staat het in de Fuzzy Lop tot ver achterin stamp- en stampvol. Terecht, overigens, want wie de Fransen wel eens eerder zag (vorig jaar op Vlieland of Lowlands bijvoorbeeld), weet dat dit tijdslot, zo aan het einde van de avond, perfect is voor ze. Ze beginnen nog vrij rustig, maar draaien uiteindelijk de tent behoorlijk aan gort. Het gaat steeds harder, sneller, kortom: de beuk erin. Precies wat je nodig hebt als je al drie dagen festival in je benen hebt zitten en het de laatste uurtjes van het festival echt op karakter moet doen. De ratelende percussie die op een steeds hoger tempo klinkt en op een gegeven moment zelfs akelig hard wordt opgevoerd, zorgt ervoor dat uiteindelijk helemaal niemand meer stil staat. Een goede opwarmer voor de laatste nacht.