Patrick Watson @ Paradiso Noord, Amsterdam

Een dikke maand geleden was daar vanuit het niets de aankondiging: Patrick Watson treedt op in Paradiso Noord. Verrassend, omdat de Canadese singer-songwriter niet echt aan het toeren is, maar dit jaar slechts mondjesmaat optreedt. Daarnaast stond hij afgelopen november nog twee avonden in de Grote Zaal van Paradiso, waar hij nauwelijks nieuw werk ten gehore bracht, ondanks de in 2018 verschenen singles ‘Melody Noir’ en ‘Mélancolie’. Trakteert hij het publiek dan vanavond in de Tolhuistuin op meer nieuw materiaal?

Al snel heeft het er alle schijn van. Watson begint de set meteen met een aantal nieuwe nummers, waaronder het rustige, maar spannende ‘Strange Rain’. Ook wordt ‘Melody Noir’ mooi gebracht, als Watson samen met zijn gitarist, bassist en zangeres Erika Angell (Thus Owls) rond één microfoon gaat staan. Het nummer, waarbij Watson zich heeft laten inspireren door de Venezolaanse zanger Simón Díaz, eindigt met een Spaans couplet, waarbij het stemgeluid van Watson prachtig kleurt met die van Angell.

Met het nummer ‘Grace’, van het laatste album Love Songs For Robots, pakt het vijftal op het podium flink uit en begint Watson af te wisselen tussen nieuw en oud materiaal. Tussendoor oogst de goedlachse Canadees vaak extra applaus door zijn grappen en humorvolle anekdotes, en met de nonchalante mededeling dat er al in oktober een nieuw album komt, krijgt hij de handen van het publiek uiteraard ook op elkaar.

Hoewel er dus naast de prachtige muziek ook nog genoeg te lachen valt, gaat het uitgelaten gedrag van de 39-jarige Canadees wel een beetje ten koste van de continuïteit van het concert. Watsons oeuvre bevat vele prachtige composities, en met zijn capaciteiten is er veel potentie om de bezoeker zich in het concert te laten verliezen. Maar mede door het tempo waarin de verschillende nummers elkaar opvolgen, blijven deze momenten beperkt. Daarnaast lijkt het wel of Watson soms ongemakkelijk wordt van de stilte na het einde van een klein en breekbaar liedje, als hij telkens veel te snel na de laatste noot een geforceerde lach laat horen. Wellicht is hij verrast door de grote aandacht waarmee het publiek vanavond luistert, gezien de slechte reputatie van het Nederlandse concertpubliek.

Toch is het concert boeiend van a tot z. Met kleine composities, gelaagde opbouw, tempowisselingen en het gebruik van elektronica toont Watson zijn veelzijdigheid. Zo laat hij het fijne ‘Adventures In Your Own Backyard’ met een enorme bak aan elektronische geluiden overlopen in het heerlijk ritmische ‘Turn Into The Noise’, dat zich na een aantal minuten opbouw ontaardt in een muzikaal geweld dat aanvoelt als een raketlancering. Het zingen door een megafoon in een uitfadende song, versterkt vervolgens alleen nog maar het science-fictiongehalte van dit nummer, dat samen met zijn opvolger het hoogtepunt van deze avond vormt. Het gemak waarmee Watson overschakelt naar het nieuwe ‘Here Comes The River’, een kleine, wonderschone compositie waarin de piano centraal staat, onderstreept de kwaliteit van deze excentrieke artiest. Kwaliteit die we ongetwijfeld ook terug gaan horen op het zesde studioalbum van Watson, waar we gelukkig nog maar twee maanden op hoeven te wachten.