Into The Great Wide Open 2019: dag 3

Na een tweede dag die minstens net zo aan de verwachtingen voldeed als de eerste, is Into The Great Wide Open alweer aanbeland op de afsluiter. Traditiegetrouw de kortste dag als het om shows gaat, maar wie zijn krachten goed heeft verdeeld, kan ook vanavond weer tot diep in de nacht door.

De nodige opstartproblemen zorgen ervoor dat we de dag pas kunnen beginnen bij Strand Of Oaks, de band rondom laatbloeier Timothy Showalter. 37 is-ie al, en staat eigenlijk pas een jaar of vijf écht in de schijnwerpers. Dat heeft-ie mede te danken aan zijn uitstekende plaat HEAL, maar dit jaar minstens net zo aan Eraserland, waarop de Amerikaan een perfecte balans tussen verdriet en uitbundige uitspattingen gevonden heeft. Dat blijkt live ook wel, hoewel het bij vlagen wel héél erg voortkabbelt. Anderzijds: wanneer hij dan een (nieuw) nummer als ‘Ruby’ laat klinken, is het hem snel vergeven. Niet ieder nummer mag dan een voltreffer zijn, maar het is mede dankzij de muzikanten van Strand Of Oaks dat het geheel goed overeind blijft. Nu nog wat meer peper in de reet (en/of meer beklijvend songmateriaal).

Gelukkig is er dan, op zo’n tien minuten wandelen van het Sportveld, precies het tegenovergestelde te beleven. Het is de hiphopsensatie van het moment, een van de hoogtepunten van Lowlands en bovendien een van de leukste shows van dit weekend: Zwangere Guy. De Brusselaar kwam, zag en overwon dit jaar en het is prettig om eens in levenden lijve mee te mogen maken waarom dat zo is. Zijn teksten zijn scherp en raak, zijn lome, maar stevige beats passen er perfect bij en – bovenal – is Guy (aka Gorik van Oudheusden) gewoon een ontzettend leuke vent. Het ene moment beklijft hij alle hiphop- (en overigens ook niet-hiphop) minded kinderen door ze op het podium te halen, even later stuurt hij ze net zo makkelijk weer weg omdat er wat minder nette woorden gaan komen. Dan is het weer de beurt aan de volwassenen, die hij net zo makkelijk uit zijn hand laat eten. Een sympathieke rapper zoals je ze maar zelden ziet – en daarmee een aangename uitzondering op de regel.

Zoals gezegd, het is een korte dag vandaag, en we zijn dus al aanbeland bij de afsluiter. Die is er dit jaar in de vorm van Parcels, de Australiërs die vorig jaar even gigantisch doorbraken met het door Daft Punk – je zou het niet zeggen hè? – produceerde ‘Overnight’. Het werd een hit van jewelste, en daar blijken ze er nog wel wat meer van in het vat te hebben, gelukkig. Voordeel? Je blijft van begin tot eind dansen en nieuwsgierig naar meer. Nadeel? Veel van Parcels’ werk klinkt live hetzelfde. Het is natuurlijk ook een heel typisch sfeertje, en het is een kunst als je dat een uur lang structureel kunt laten boeien. Dat lukt ze niet, hoewel bijvoorbeeld ‘Tieduprightnow’ geen misselijke poging is. Een soort Kindness light, maar dan zonder de écht intelligente hooks. Je kunt ze echter niet zeggen dat ze een gevoel voor hitjes hebben, want het Sportveld staat geen seconde stil. En dan moet DJ St. Paul nog komen…