Efterklang @ Elbphilharmonie, Hamburg

Inmiddels is het zeven jaar geleden dat het Deense Efterklang het prachtige Piramida uitbracht (en vijftien jaar sinds hun debuutalbum Tripper). Wat volgde was een tour die nooit op leek te houden maar dat toch deed na een concert in Denemarken dat betiteld werd als ‘The Last Concert’. Hierna werd het stil rondom Efterklang. Er volgende een gelegenheidsband die de naam Liima kreeg (Efterklang + drummer Tatu Rönkkö) en de band maakte in 2016 een opera gemaand Leaves The Colour Of Falling. Hun thuisbasis Berlijn werd ingeruild, zanger Casper verhuisde naar Portugal, muzikanten Mads en Rasmus terug naar Denemarken.  

Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Efterklang is bovenal een vriendengroep die de laatste twintig jaar muziek maakt. Voor een samenwerking met het Belgische barokensemble B.O.X schreven de muzikanten nieuw werk. Mads zocht Clausen op in Portugal, vanuit zijn studio keken ze uit over het water, zagen een vrachtschip en vervolgens pende Clausen het nummer ‘Supertanker’ neer. Op dat moment realiseerden de heren het niet maar gedurende het proces zagen ze dat er misschien meer inzat dan het werk voor het barokensemble. Clausen verhuisde voor drie maanden terug naar Denemarken en het nieuwste album Altid Sammen werd een feit.

Als onderdeel van het Reeperbahn festival presenteert de band het nieuwe album, dat een dag eerder uitgekomen is, in het Elbphilharmonie. Een prachtige concertzaal die qua uiterlijk perfect bij Efterklang’s muziek past (groots, minimalistisch, organische lijnen). Veel tijd voor fans om zich te verdiepen in de muziek is er daarom niet.

Efterklang live is een andere belevenis dan op plaat. Niet voor niets bracht de band van twee van hun albums een concertversie uit (Performing Parades, The Piramida Concert). Altid Sammen is een gestripte versie van eerdere albums, het bevat minder tierelantijntjes, is eenvoudiger, kleiner en lieflijker. Het grootste verschil is echter dat Clausen in het Deens zingt waardoor tekst en muziek nog meer lijken samen te smelten (het Sigur Ros-effect).

De opkomst van de band gaat samen met een overweldigend applaus. Efterklang wordt vanavond bijgestaan door het Vlaamse B.O.X waarmee ze eerder werkte. Het eerste nummer ‘Hænder Der Åbner Sig’ is een aaneenschakeling van langgerekte tonen, het nummer voelt wat loom aan, de muziek zwelt aan en neemt weer af. Wat volgt is van hetzelfde laken en pak, gelaagde zang, langzame opbouw. Muziek als een mistige ochtend die verlicht wordt door de opkomende zon. Het is een ander Efterklang dan we gewend zijn.

Met ‘I Dine Øjne’ komt hier verandering in, synthesizers domineren en door het nummer slalomt een doordringend basloopje. Het is een nummer waarvoor je wilskracht nodig hebt om in je stoel te blijven zitten. Aanstekelijk en uiterst dansbaar.

‘Hold Mine Haender’ dan, een track met een langzaam opbouwend instrumentaal intro, pas na ruim vier minuten valt Clausen in met zijn tekst. De zanger wordt bijgestaan door een koor van medewerkers van het Elbphilharmonie. Zo kan het zijn dat degene die zojuist je kaartje gescand heeft nu hand in hand staat met de zanger. Halverwege het nummer stapt Clausen van het podium af, wandelt door de zaal en vraagt het publiek mee te zingen met het koor. Het is de essentie van het album volgens de zanger. Het samen zingen, het afbreken van rollen en iets zichtbaar maken dat je normaal niet ziet.

Met twee toegiften bestaande uit eerder werk neemt Efterklang afscheid van het Hamburgse publiek. Hopelijk is het een begin van wederom een langgerekte reeks concerten.