Reeperbahn Festival 2019

De line-up van het Reeperbahn Festival is, zoals ieder jaar, lichtelijk intimiderend. 600 bands in vier dagen, te zien en horen op en rond de roemruchte Hamburgse Reeperbahn. Het showcasefestival en de muziekconferentie wordt sinds 2006 georganiseerd en groeit ieder jaar nog altijd door. Waar Eurosonic zich alleen op Europa richt trekt op Reeperbahn de gehele internationale muziekindustrie aan je voorbij. Van Korea tot Australië, Amerika tot Frankrijk, het staat er allemaal.

Keychange is inmiddels een belangrijk onderdeel op het festival. Dit initiatief, dat streeft naar gelijke genderrepresentatie in festivalline-ups en de muziekindustrie, werd vorig jaar in het leven geroepen. Kate Nash en Peaches presenteerde samen met Pitchfork’s Puja Patel de plannen voor de komende vier jaar. Het initiatief is inmiddels door 250 festivals ondertekend en de organisatie heeft recent een subsidie van 1.4 miljoen euro gekregen om hun doelen in 2022 te behalen.

Dat het Reeperbahn festival hier een vooruitstrevende rol in heeft genomen, en een groot deel van de internationale muziekindustrie achter zich krijgt, geeft niet alleen het belang van dit festival aan maar ook de noodzaak.

Dit jaar kampte het festival met wat afzeggingen, o.a. Ásgier en Foals (ironisch genoeg werd Foals door Warner Music vervangen door rapper Bausa die bekendstaat om zijn vrouwonvriendelijke teksten). Dit veroorzaakte op bepaalde dagen wat ‘stau’ waar voornamelijk Club Molotow en de bunker Uebel & Gefährlich last van hadden en mensen in een rij terecht kwamen. Maar met een goede planning, een fiets, en uithoudingsvermogen is Reeperbahn Festival het beste advies dat we kunnen geven.

Met 600 verschillende bands moeten er keuzes gemaakt worden en uit die keuzes selecteren we hier de hoogtepunten.

Mattiel

De uit Atlanta, Amerika afkomstige zangeres resoneert zowel de vuige rock-‘n-roll uit de jaren zeventig als het bluesrockgeluid van de vroege White Stripes. Mattiels stem is als een tornado die alles omver blaast wat het tegenkomt. De binnenplaats van Club Molotow veranderde al snel in een deinende massa, vast ook omdat er meer mensen naar binnen wilden dan dat mogelijk was.

Shortparis

Dit Russische vijftal uit St. Petersburg verweeft opzwepende ritmische beats met de veelzijdige eigenzinnige zang van zanger Nikolai Komyagin. Synthesizers worden afgewisseld met bezwerende baspartijen, het ene moment sta je te springen, het andere met open mond toe te kijken. Shortparis is een band die je live moet ervaren om de theatrale, politiek geladen, dansbare electro punk te bevatten. 

RVG

RVG (Romy Vager Group) uit Melbourne, Australië wordt gedefinieerd door aanstekelijke zonnige melodieën, post-punk, retro pop en de galmende vocalen van Vager. De zonnige melodieën lijken echter de donkere introspectieve teksten te verhullen. Een band met twee kanten. Op het podium straalt Vager vooral agressie uit, ze schreeuwt in de microfoon, ijsbeert heen en weer. Maar als de gitaren de overhand hebben breekt de zon weer door.

Squid

Deze band uit Brighton lijkt wars van hokjes en stromingen. In een indrukwekkende line-up van showcases in de Molotow Club staken deze jongens er met kop en schouders bovenuit. Hun muziek maakt onvoorspelbare wendingen, de instrumenten gaan binnen de band van hand tot hand. Gitarist wordt bassist, bassist wordt trompettist. De band houdt het midden tussen de Talking Heads en Violent Femmes. Door de schreeuwerige vocalen van drummer Ollie Judge, het overmatige gebruik van de cowbell en de retro synthesizers wordt het in Club Molotow een waar feestje.

The Japanese House

Onlangs kwam het debuutalbum van de 24 jarige Amber Bain, The Japanese House, uit. De droom pop/indielectro van Bain zit slim in elkaar, goede teksten en prachtige gelaagde arrangementen. Het nummer ‘Maybe You’re The Reason’ wordt de laatste maanden regelmatig op KCRW gedraaid, Pitchfork gaf het album een 7.5. Dat deze dame, live bijgestaan door een drummer, toetsenist en bassist, dan maar 45 minuten mag spelen op het kleine Spielbude is daarom teleurstellend. Temeer omdat daar tien minuten af gaan door technische problemen. We krijgen wel een geïmproviseerde Fleetwood Mac-cover (‘Dreams’) om de tijd te vullen. De resterende 35 minuten The Japanese House klinken hemels.

Algiers

De nummers van Algiers passen perfect bij de huidige politiek-onrustige tijden. De teksten van de band vertalen de staat van de wereld en zetten aan tot protest en actie. Met een diversiteit aan instrumenten en invloeden valt de muziek niet anders te vatten dan grens overschrijdend. Soul, gospel, rock, punk, post-iets het zit er allemaal in. De band heeft inmiddels drie albums op hun naam staan en deze zijn ook het Duitse publiek niet ontgaan. Ver voor aanvang staat de Uebel & Gefährlich ramvol. Wat volgt is een zinderende energieke show die geen genade kent. Gedanst moet er worden.