Angel Olsen – All Mirrors

Jagjaguwar

Wie ben jij en wat heb je met Angel Olsen gedaan? Hoe cliché ook: het is de vraag die rijst wanneer je All Mirrors voor de eerste keer draait, met haar eerdere werk in je achterhoofd. Olsen wist één ding zeker bij het maken van deze plaat: het moest een andere kant op. De liedjes werden eerst rauw, zonder poespas, opgenomen in een studio in Washington, maar kregen eigenlijk pas echt vorm toen een goede vriend van haar zich ermee ging bemoeien. Het resultaat? Uitgebreide strijkers op het gros van de nummers, Olsen die zich met de nodige regelmaat flink openstelt en – het sleutelwoord – veel bombast.

Laten we dan ook maar gelijk met de deur in huis vallen: die bombast staat Olsen erg goed. Dat is al snel duidelijk, want openingstrack ‘Lark’ (tevens de eerste single) zorgt meteen voor een hoogtepunt. De opbouw is om je vingers bij af te likken, en bovendien iets dat de Amerikaanse het hele album lang erg goed doet. Veel grootser dan dat kan het niet, denk je, tot je ‘Impasse’ hoort. Langgerekte uithalen, larger than life strijkers die voortdurend aanzwellen, om halverwege tot een enorme eruptie te komen.

Het is bewonderenswaardig te noemen hoe Olsen, met al die bombast, de hele plaat lang het hoofd boven water weet te houden. Ze weet vakkundig om de valkuilen heen te manoeuvreren die zulke arrangementen met zich meebrengen, waardoor het nergens geforceerd of ‘too much’ aanvoelt. Natuurlijk, het ís veel, het ís intens, maar de variaties in tempo en de zorgvuldige opbouw in álle songs, zorgen ervoor dat het geheel wel behapbaar blijft.

Het is een Angel Olsen die we nog niet eerder gehoord hebben, maar waar we zeker nog veel meer van willen horen. Begin februari staat ze in Paradiso; zouden er dan ook strijkers meekomen?

Twitter
Facebook
Website
Instagram

8.5