The Sound Of Revolution 2019: dag 2

Het allerleukste Nederlandse hardcore festival van het jaar is weer onder ons. Sound of the Revolution doet jaarlijks uitstekend werk met een imposante line-up en ook deze editie was er weer eentje om niet te vergeten. Hetgeen wat zo goed werkt (naast een zeer schappelijke prijs voor zoveel bands) is een goed mengsel van klassiekers (waaronder exclusieve Nederlandse shows), jong aanstormend talent en wat meer gevestigde namen ertussenin. Dit jaar had de organisatie wat pech met het wegvallen van The Bruisers maar qua sfeer is daar op deze zaterdag niets van te merken.

Want bands als Jesus Piece en Bent Life weten met hun beatdown-overdaad het publiek al vroeg op de middag naar het tweede podium te trekken. Zeker de eerstgenoemde band (op tour met Terror) knalt de beste nummers van Only Self zo hard de zaal in dat veel onbekenden van de band toch even zijn gaan kijken. Het imposante optreden van zanger Aaron Heard zal daar ook zeker bij geholpen hebben. Op hetzelfde podium doet No Turning Back datzelfde trucje erna nog even over, maar dan met iets meer publiek. De hardst werkende band van Nederland kan het allemaal nog steeds, zeker als de nummers van Holding On en Stronger elkaar opvolgen. Het moet voor zanger Martijn geweldig zijn dat iedereen hier is, om met hem, vrienden en familie een mooie dag te beleven. Dat is waar volgens hem hardcore om draait vertelt hij in een oprechte speech. 

Dan valt Death Before Dishonor daarna een beetje tegen. Net zoals Death By Stereo eerder op de dag lukt het hen niet echt lekker de zaal mee te krijgen. Waar het door komt, geen idee. Misschien is het podium net te groot, misschien heeft de band net te lang stilgezeten, misschien is het nieuwe album niet bijzonder genoeg? Het is een leuke show maar niet echt om over naar huis te schrijven. Dan zie je in de kleinste zaal bij Victims misschien niet iets wat per se leuker is om naar te kijken maar wel wat gevarieerder is. De vreemde eend in de bijt vandaag, maar hun beat/crustcore valt wel lekker op. Vunzige gitaarriffs en enthousiaste mannen die proberen het lage podium helemaal af te breken: goeie sfeer.

Qua sfeer doen Scott Vogel en de andere mannen van Terror het ook weer ouderwets goed. Ze weten precies wat de mensen willen op een festival: hits. Dus na nieuwtje ‘Total Retaliation’ gaat het rap los met knallers om lekker op te moshen van met name One With The Underdogs. ‘Overcome’, ‘Stick Tight’, Spit My Rage’, ‘Always The Hard Way’, het publiek smult ervan en de band (vanavond is de tweede show van deze tour) zit nog vol energie. Het plezier is duidelijk als Vogel bij ‘Keep Your Mouth Shut’ voor een volledig overspoeld podium zorgt. Dan vergeef je het wat vlakke ‘Return To Strength’, ‘You’re Caught’ of ‘Live By The Code’ met gemak.

Heel anders is dan het dertigjarig-jubileumfeestje van The Bouncing Souls op het hoofdpodium. Ook zij weten wat de fans willen horen (het best vertegenwoordigde album is dan ook How I Spent My Summer Vacation) maar de punkrockers zorgen voor een wat rustigere sfeer. Toch gaat het een uur lang los op heerlijk veel hits, van ‘Hopeless Romantic’ tot ‘Night On Earth’. Zanger Greg Attonito blijft een zeer charismatische frontman maar het is wel een beetje jammer dat de grote zaal net te weinig gevuld is voor een band van dit kaliber. Goed nieuws is er wel, volgend jaar brengt de band (na de leuke ep eerder dit jaar) een akoestisch album uit.

Ruim voordat Youth Of Today begint met ‘Positive Outlook’ is het al erg druk voor het podium. Dat mag ook wel want deze band is toch wel een van de publiekstrekkers met hun exclusieve Nederlandse show. Gisteren al Shelter en vandaag weer een flinke dosis Ray Cappo (gehuld in yogashirt). Dat maakt helemaal niet uit want de twee albums uit 1986 en 1988 staan nog steeds als een huis (de bijna helemaal gespeelde debuut ep ook trouwens). De band speelt als een waanzinnige, waarbij bassist Walter Schreifels en gitarist John Porcelly de laatste twijfelaars over de streep trekken die Cappo had achtergelaten. De pauzes tussen de nummers zijn soms net een tikje te lang, de korte toelichting op de klassiekers als ‘No More’ of ‘Break Down The Walls’ worden iets te vaak herhaald maar dit is met een recht een afsluiter van jewelste. Wat een band, wat een dag. We zijn heel benieuwd wat de organisatie volgend jaar weer allemaal uit de kast trekt om mensen het Klokgebouw in te krijgen.