Jaarlijst 2019: Matthijs Mekking

  1. Naked Sweat Drips – Pain In Healing
  2. Vampire Weekend – Father of the Bride
  3. Devendra Banhart – Ma
  4. Amyl and The Sniffers – Amyl and The Sniffers
  5. Lana Del Rey – Norman Fucking Rockwell!
  6. De Staat – Bubble Gum
  7. Tyler, The Creator – IGOR
  8. Rammstein – RAMMSTEIN
  9. Bon Iver – i, i
  10. Slowthai – Nothing Great About Britain
The Naked Sweat Drips hebben een zware tijd achter de rug: Gitarist Kristian Strik krijgt te horen dat hij is uitbehandeld aan een hersentumor. Zijn wens is om nog een album te maken. Het is uiteindelijk een beladen, maar prachtige plaat geworden, en is met stip mijn favoriet van 2019.
 
Nog twee relatief nieuwe artiesten in mijn top 10: Amyl & The Sniffers brengt een no-nonsense punkrockplaat met volle overgave en die lekker in het oor ligt, en slowthai rapt met overtuiging een duidelijk politiek statement op Nothing Great About Britain.
 
Mijn plek 3 is voor Ma van Devendra Banhart. “Is this nice?” vraagt Banhart als eerste nummer. Ja is het antwoord. Een heerlijke rustgevende plaat om op een regenachtige zondag, een zomerse namiddag, of als achtergrond op werk te draaien.
 
Verder op mijn lijst staan vooral artiesten die al faam hebben behaald met vorige albums maar een goed vervolg hebben gemaakt. Zo staan op plek 2 en 8 staan Vampire Weekend en Rammstein. Deze bands lijken niks op elkaar, maar ze hebben gemeen dat na vele jaren wachten ze weer een album uitbrengen. Beiden platen zijn onderhoudend en kennen uitschieters (Harmony Hall, This Life – Vampire Weekend, DEUTSCHLAND, AUSLÄNDER – Rammstein).
 
Wat ik knap vind aan De Staat is dat ze iedere keer weer de verwachtingen overtreffen: Na hun debuutplaat volgde het meesterlijke Machinery, I CON beukte erin, O bracht een vernieuwend geluid met de toevoeging van synthesizers. Bubble Gum is een stevige plaat met nieuwe maar herkenbare geluiden die je in vervoering brengt en waarvan je niet door hebt dat je alweer naar het laatste nummer luistert.
 
Lana del Rey en Tyler, The Creator zijn niet artiesten die ik vaak luister maar de albums van deze twee weten mijn aandacht te trekken en wil ik vaker opzetten. Bon Iver’s i, i is misschien niet zijn meest toonaangevende werk, maar is vreemd genoeg om er van alles in te ontdekken.