Jaarlijst 2019: Daniël De Borger

  1. Freddie Gibbs & Madlib – Bandana
  2. Paulette Wright – Ineffable
  3. Brutus – Nest
  4. Trent Reznor & Atticus Ross – Watchmen (Vol 1)
  5. Gang Starr – One Of The Best Yet
  6. Alessandro Cortini – Volume Massimo
  7. Common – Let Love
  8. Sault – 5
  9. Rapsody – Eve
  10. Faye Webster – Atlanta Millionaires Club

Terwijl vorig jaar de jazz-/fusion georiënteerde platen mijn jaarlijst domineerden, zo is in 2019 de hip-hop wat meer op de voorgrond getreden. Sterker nog, de jazz is zelfs geheel afwezig in mijn top 10. Ryan Porter, met zijn sterke album Force For Good, heeft de lijst helaas net niet weten te halen, maar verdiend nog wel even een eervolle vermelding als de stiekeme nummer 11.

Op de eerste plaats mijn persoonlijke favoriet Bandana van het gouden hip-hop duo Freddie Gibbs & Madlib. In 2014 wisten ze al heel wat potten te breken met hun gezamelijke debuut Piñata en dit jaar deden ze het gewoon weer over in iets andere vorm, maar daarom niet minder lekker. Een (tweede) klassieker in wording wat mij betreft.

Het postuum verschenen Ineffable van de Frans/Engelse zangeres Paulette Wright, is voor mij met afstand een van de meest ontroerende platen van het jaar. De breekbare/oprechte nummers weten te raken, op een manier die niet vaak voorkomt. Een zeldzaam mooi album.

Hoewel ik tegenwoordig minder vaak naar de ‘hardere’ genres luister is Nest van het Leuvense Brutus een welkome uitzondering. Voor mij typisch een plaat, waarvan ik niet wist dat ik hem nodig had, totdat ik hem hoorde en hij een spreekwoordelijke krater sloeg in mijn woonkamer. En dan die frontvrouw…zoals iemand op Musicmeter het zo mooi zei: “Een frontvrouw die kan drummen en zingen/schreeuwen… niet te doen … RESPECT”.

Niets zo fijn als een ijzersterke tv-serie met een gelijkwaardige soundtrack. De liefhebbers van Nine Inch Nails mogen in hun handjes klappen met deze OST (Watchmen (Vol 1) van electroduo Trent Reznor & Atticus Ross. Een intense reis door een futuristisch landschap.

Hip-hop collectief Gang Starr behoeft geen introductie meer. Alhoewel frontman Guru al wat jaren geleden overleden is, heeft DJ Premier met One Of The Best Yet een waardig throwback album weten te creëren, waarbij je de indruk krijgt alsof de band nooit is weggeweest.

De invloeden van Nine Inch Nails zijn duidelijk te horen op Volume Massimo van Alessandro Cortini. Ook niet zo verbazingwekkend, gezien het feit dat Cortini bekend staat als de tourtoetsenist van deze band. Alles bij elkaar genomen een prachtig luisteralbum vol weidse electrotapijten met een duister tintje.

Op Let Love, laat Common horen dat hij zijn ‘mojo’ nog lang niet verloren is. Beslist geen vernieuwend album, maar muzikaal van een hoog niveau en eentje waarop hij (wederom) zijn eigen sound trouw blijft. Misschien niet altijd even sterk als zijn vroegere materiaal, maar desondanks toch een plaat die ik veel heb gedraaid dit jaar en ook zal blijven draaien. Een welkome verademing in een hip-hop landschap vol van generieke mumblerap en autotune.

Het uit Londen afkomstige mysterytrio Sault, heeft met 5 een ijzersterk debuut in handen. Met onder meer soul, funk en post-punk, is het album een aantrekkelijk melting pot aan stijlen, waarmee het pad naar grotere bekendheid is ingeslagen. Een belofte voor de toekomst.

Rapsody is geen onbekende in mijn jaarlijstjes. Ik volg deze vrouwelijke MC dan ook al sinds haar begintijd als undergroundartiest. Alle tracks op Eve zijn vernoemt naar sterke, dan wel legendarische zwarte vrouwen uit de geschiedenis, zoals Nina Simone, Maya Angelou, Aaliyah. De combinatie van de gebruikelijke lekkere beats en krachtige lyrics, maken van Eve een plaat om vaker op te zetten.

Hekkensluiter Atlanta Millionaires Club van de 21-jarige Faye Webster, is een warm bad aan lome, zwoele klanken. Uitermate geschikt om tijdens de avond, of mooie zomernamiddag geconsumeerd te worden. Een prachtige mix van R&B, soul, country/americana en een vleugje hip-hop om bij weg te dromen.

Al met al was 2019 geen slecht muziekjaar, maar ik miste toch vaak wel wat echte uitschieters zoals Bandana, die naar mijn idee tijdens andere jaren wat veelvuldiger aanwezig waren. Ik kijk dan ook reikhalzend uit naar wat 2020 op muzikaal vlak in petto zal hebben. Hopelijk meer muzikale hoogtepunten dan rotte appels.