Angel Olsen @ Paradiso, Amsterdam

Het was vorig jaar aan het begin van een koude, grauwe periode die nooit echt een winter werd, maar waar desalniettemin geen einde aan leek (lijkt!) te komen, toen Angel Olsen plaat nummer vier afleverde. Inmiddels, ruim vier maanden later, is All Mirrors goed te bestempelen als een van de soundtracks van die tijd. Onheilspellend, een tikkeltje donker, soms ongemakkelijk.

Het is haar beste werk tot nu toe; het lijkt haast een stijlbreuk met alles wat ze eerder maakte. Nummers als ‘Shut Up Kiss Me’ en ‘Forgiven/Forgotten’ lijken dan ook ver weg, maar dat zijn ze niet. Op haar nieuwe werk gebeurt simpelweg – opeens – veel meer, zo weten we na een avondje in Paradiso.

Openen met je meest recente, grote hit, de single waarvoor velen vanavond naar de Amsterdamse popzaal trokken: je moet het maar durven in zo’n volle zaal. Olsen doet het, en met die titeltrack is de toon gelijk gezet. Het zorgt ervoor dat ze vanaf de allereerste seconde de volledige aandacht heeft. Wanneer daar dan, met een adembenemende versie van ‘Impasse’ tussendoor, ook nog het ruim zes minuten durende prijsnummer ‘Lark’ achteraankomt, heeft Angel Olsen de avond eigenlijk al lang en breed gewonnen.

(Tekst gaat verder onder de video)

Halverwege de set volgt een slimmigheidje om héél even de zwaarte van de avond af te halen: Olsen vertelt een nieuw nummer te gaan spelen, voor de allereerste keer, een track waar ze de afgelopen tijd mee bezig is geweest. Of we allemaal na afloop even wat feedback willen geven vraagt ze, terwijl ze de akkoorden ‘uitlegt’ aan haar gitarist. Die lijkt er bar weinig van te begrijpen, de band speelt leuk mee en voor we het weten, knalt ze er breed grijnzend ‘Shut Up Kiss Me’ in. Oprecht vermakelijk, goed geacteerd ook en bovendien heeft ze er zelf zó veel plezier mee dat ze het nummer door het lachen opnieuw moet starten.

Het dient bovendien een beetje als bliksemafleider. Het is niet alsof het oude werk van de Amerikaanse niet boeiend of niet goed is, maar haar nieuwe nummers zijn simpelweg zo’n enorme stap hogerop dat het kwaliteitsverschil wel heel duidelijk is. Het is daarom ook maar goed dat ze, na onder meer ‘Forgiven/Forgotten’, afsluit met opnieuw tweemaal nieuw werk, waarvan ‘Chance’ in de toegift wederom ongelofelijk beroert. Een prachtig slotstuk van een avond waarop Angel Olsen laat zien een reuzensprong te hebben gemaakt. Het is haar van harte gegund.