Brothers of a Feather @ Paradiso Noord, Amsterdam

De lijst van gezinsleden die met elkaar in een band zitten, is eindeloos. Wikipedia wijdt er zelf een hele pagina aan. Ook zijn er vetes in desbetreffende bands, denk aan de Oasis-broertjes Gallagher, de Knopfler-broers van de Dire Straits. Allemaal niet ‘on speaking terms’. In ditzelfde rijtje waren de broers Chris en Rich Robinson van The Black Crowes te scharen. De ruzie betekende in 2015 het einde van de band. Er werd over en weer met modder gegooid, het zou nooit goed komen, Chris riep dat Rich voor hem niet meer bestond etc. Groot was dan ook de verbazing toen bekend werd dat de broers Robinson in oktober 2020 naar Nederland zouden komen in het kader van het 30-jarig bestaan van het ‘Crowes’-album Shake Your Money Maker.  

Nog groter was de verbazing toen zes dagen geleden bekend werd dat de broers onder de noemer Brothers of a Feather, voorafgaande aan hun Shake Your Money Maker-tour, een serie akoestische optredens zouden geven. Een in Londen, een in Amsterdam, een handvol in Amerika. Een exclusief gebeuren dus.

(Tekst gaat verder onder de video)

Na een hiatus van enkele jaren en een zeer recente hereniging is nieuw werk veelgevraagd. Vanavond dan ook een best-of in akoestische vorm. ‘Jealous Again’,  een adembenemende versie van ‘Thorn in My Pride’, ‘Hotel Illness’, en publieksfavoriet ‘Remedy’, ze komen allemaal voorbij. Chris grapt na afloop van ‘Wiser Time’ dat vast niemand had verwacht dat ze ooit nog zouden optreden. “Wij hadden niet verwacht ‘Wiser Time’ ooit in minder dan twee minuten te spelen.” Hiermee doelend op de tijd dat concerten van The Black Crowes drie uur duurde en de setlist, door de langgerekte jam-sessies, vier nummers bedroeg.

The Black Crowes gereduceerd tot slechts twee mannen en een gitaar (en soms een mondharmonica) wat hou je dan over? Het lijkt voor de hand liggend maar kort door de bocht, de essentie. Jawel het orgeltje wordt gemist op ‘She Talks to Angels’ de voortstuwende drums op ‘Soul Singing’ maar duidelijk wordt dat de muziek van de ‘Crowes’ de omlijsting van achtergrondzangeressen, elektrische gitaren e.d. niet nodig heeft. Ook zonder poespas zijn de nummers boeiend en ijzersterk. Mooi meegenomen is de oprechte blijdschap waarmee de broers op het podium staan. Dat biedt in ieder geval perspectief voor nieuw werk en een redelijke garantie dat de ‘Crowes’ reünie, dan in vol ornaat, later dit jaar dan echt gaat plaatsvinden.