L’Impératrice @ Melkweg, Amsterdam

Twee jaar geleden alweer bracht het Franse L’Impératrice het heerlijke debuutalbum Matahari uit. In 2019 stond de band nog op Eurosonic, maar verder bleef het behoorlijk rustig rond de formatie uit Parijs. Desondanks is de Oude Zaal van de Melkweg stijf uitverkocht, waar het Franse zestal een laaiend enthousiast publiek een dampende avond bezorgt.

Zangeres Flore Benguigui geeft al snel aan dat L’Iimpératrice vanavond veel nieuw werk zal laten horen, om zo met het publiek te delen waar de band de laatste tijd mee bezig is geweest. Benguigui is, net als haar vijf collega’s gehuld in een wit-rood pakje, een soort kruisig van een dokterskostuum en een astronautenoutfit. De nummers van Matahari en eerder uitgebrachte EP’s doen het natuurlijk goed bij het publiek, maar ook het nieuwe werk van de discopopband sluit hier naadloos op aan en past perfect in de uitbundige sfeer die van begin tot eind in de zaal heerst.

Drummer Tom Daveau bepaalt een voortdurend hoog tempo, en basgitarist David Gaugué zorgt voor de constant lekkere groove met zijn funky spel. Af en toe brengt hij zijn partijen met een keyboard, voor een zwaarder basgeluid, maar zijn virtuositeit spat toch van het podium af als hij in een moordend tempo de baslijntjes op zijn gitaar pingelt. Achille Trocellier voegt met zijn elektrische gitaar een onmiskenbare discodip toe aan het geheel, dat af en toe doet denken aan het typische geluid van Nile Rodgers.

L’Impératrice speelt een uiterst strakke set, waarbij in een hoog tempo de ene keer het accent op de baslijn ligt, een andere keer op het disco-gitaargeluid, en in weer een ander nummer de nadruk ligt op de futuristische toetsgeluiden van Charles de Boisseguin en Hagni Gwon. Als het tempo een enkele keer omlaag gaat, kan het publiek in de hete zaal voor even afblazen met het zwoele geluid dat overblijft bij een nummer als ‘Vacances’. Maar de band lijkt hier geen genoegen mee te nemen en nadat het nummer even voorbij lijkt, zet de band een onverwachte, maar heerlijke versnelling in.

L’Impératrice maakt indruk door met het strakke spel, de onderlinge chemie en het perfect aanvoelen van de zaal door de juiste accenten op de juiste momenten te leggen. Tijdens de extreem energieke toegift zet de band een aantal instrumenten voor even in de loop, om mee te kunnen hossen met het hartstochtelijke publiek, dat het zestal een oorverdovend en onophoudelijk applaus gunt. Hier is de band zichtbaar van onder de indruk. Een dankbare Benguigui sluit de avond af door toe te geven dat de band hoge verachtingen had, maar volledig overdonderd is door de dolenthousiaste menigte in de Melkweg.