Grace Carter @ Melkweg, Amsterdam

What doesn’t kill you, makes you stronger. Het ultieme cliché, maar ook ultiem van toepassing op (het leven van) Grace Carter. De geboren Londense moest het al op jonge leeftijd zonder haar biologische vader stellen, die blijkbaar nog een ander gezin op moest voeden, en werd vervolgens alleen grootgebracht door haar moeder. Geen makkelijke periode, vertelt een emotionele Carter in de Oude Zaal van de Melkweg, maar het zorgde er wel voor dat ze op haar 16e al liedjes schreef waar menig (pop)zangeres alleen maar van mag dromen.

Het resultaat? Voorprogramma’s voor niemand minder dan Dua Lipa en Lewis Capaldi en solotours door de UK en Europa – nog vóór haar twintigste verjaardag. Na een zeer verdienstelijke show op Pinkpop vorig jaar, bewijst ze vanavond andermaal dat dit meer dan terecht is. Carter beschikt namelijk niet alleen over een gouden strot, die bij vlagen doet denken aan Jorja Smith – minus de seks, maar mét een extra poprandje – maar ook over een zeer aantrekkelijke podiumpresentatie.

Ze is buitengewoon oprecht en open, maar evengoed een spring-in-‘t-veld die vanaf de eerste seconden het publiek uit haar hand laat eten. Zo vertelt ze meermaals met natte ogen over de liedjes die ze voor haar moeder schreef, haar grote steun en toeverlaat. ‘Saving Grace’ bijvoorbeeld, dat naar eigen zeggen gaat over hoe je, als je eenmaal wat ouder bent, terugkijkt op hoe je alle narigheid hebt afgereageerd op de mensen die het dichtst bij je staan.

Muzikaal gezien is het een mooi voorbeeld van hoe Carter op de juiste manier leunt op de tape die vrijwel de gehele show meeloopt. Je vraagt je bij vlagen echter wel af waaróm ze zichzelf er zo afhankelijk van maakt. Enerzijds is het logisch: de band (en dan met name de drummer) voegen dankzij hard spel daadwerkelijk iets toe, waardoor ze zich anders zou moeten overschreeuwen, maar de Engelse beschikt over zo’n goede stem dat het toch zonde is. Dat blijkt ook wel wanneer ze alleen met de toetsenist achterblijft voor een cover van Chris Isaak’s ‘Wicked Game’, dat ze zonder enkele vocale ondersteuning loepzuiver zingt.

Het zijn die momenten waarop ze op haar allerbest is. De liedjes zonder al te veel poespas, zoals het kleine ‘Half of You’ en de hit ‘Why Her Not Me’, waarmee ze de toegift afsluit. Het enige dat haar hooguit nog een beetje in de weg kan zitten, is het gebrek aan net dat kleine beetje extra zelfvertrouwen om een show nog meer zelf te dragen. Hoe dan ook, Grace Carter komt er wel.